حمید اکبری

ای دشمن آزادگان، ای جمهوری اسلامی، ما بی شمارانیم

2011-07-19T21:41:00.000-07:00

ای دشمن آزادگان، ای جمهوری اسلامی، ما بی شمارانیم

برگردان چهارشعراز شارل بودلر

برای پگاه آهنگرانی، بهروز جاوید تهرانی و همه آزادیخواهان در بند ایران

حمید اکبری

یادداشت: آنچه در زیر می آید، برگردان چهار شعر از شاعر قرن نوزدهم فرانسه، شارل بودلر است.

در شعر ((دشمن)) بودلرسخن از دشمنی می گوید که بر جان و جوانی* انسان های آزاده شبیخون می زند و با جویدن قلبشان و مکیدن خونشان به کامیابی می رسد. هنگامی که این کلمات را به انگلیسی می خواندم بی اختیار به یاد زنان و مردان و به وِیژه جوانان آزادیخواه ایران افتادم که بیش از سی و دو سال است که زیر هجوم بی امان جمهوری اسلامی، هستی و نیکبختی شان به تاراج رفته است. خانم ها مریم مجد و پگاه آهنگرانی دو نمونه ی تازه از انبوه قربانیان دستگاه ضحاک وار جمهوری اسلامی هستند و آقای بهروز جاوید تهرانی به جرم دموکراسی خواهی در جنبش دانشجویی سال 1378، بیش از دوازده سال است که در کمال قساوت زندانی است.

با وجود وارد آوردن ضربات پی در پی بر آزادیخواهان، آنچه این دستگاه ضحاکین را به حیرت وا داشته مقاومت و ادامه ی مبارزه جوانان ایران برای دستیابی به دموکراسی و حکومت قانون غیر دینی است. شاید ملایان و عاملان مستبد آنها نمی دانند که جوانان و مردمان آزادیخواه ایران به مانند شعر دیگر بودلر به نام ((مستانگی)) با شراب انساندوستی و دموکراسی آشنا شده اند و دیگر این باده را از سر بدر نخواهند کرد. جوانان و دانشجویان و آزادیخواهان ایران آگاهند که در زمانه ای زندگی می کنند که در سراسر خاورمیانه پشت ضحاکانی مانند بشار اسد در مقابل غرش فزاینده جنبش دموکراسی خواهی که نهیب آن دو سال و نیم پیش از ایران سر برکشید به لرزه در آمده است.

اکنون این شمار روزافزون کاوه ها، گرد آفریدها، سهراب ها، نداها، هاله ها و فرزادهای ایران است که با باده ی دموکراسی در سر، بی هراس زمزمه می کنند: ای جمهوری اسلامی، ای دشمن آزادیخوهان ایران، گر حکم شود که مست گیرند، در شهر هر آن که هست گیرند. آری ما بی شمارانیم!

* این اصطلاحی است که نخستین بار در نوشته های خانم شهلا شفیق با آن آشنا شدم.

گزیده هایی در باره شارل بودلر از مقدمه کتاب گزیده آثار شارل بودلر به ترجمه والاس فاولی (از فرانسه به انگلیسی) چاپ انتشارات دوور: شارل بودلر فرانسوی (تولد: 1821 – مرگ: 1867) از بزرگترین و اثر گذارترین شاعران اروپایی قرن نوزدهم اروپا به شمار می آید. او به شعر تجملی و خود نمایانه دوره رومانتیک بی علاقه بود. نگارش روشن بودلر که از مشاهدات شخصی اش سرچشمه می گرفت، بیانگر یافته های او از ظرافت های روحی موجود در نزد کودکان و جانوران و نیز بدبختان جامعه ی پاریس آن روزگار از جمله فقیران، فاحشه ها و معتادان بود. اگرچه آثار بودلر متاثر از رسالت شخصی اش برای کاویدن درد و رنج بود، ولی هدف شاعر نه ابراز ناخوشی خودش و نه به رخ کشیدن توانایی قلمش است. هدف بودلر شکستن دیوارهایی است که زندگانی درون ما به سادگی در پشت آنها پنهان می شود. بودلر به همان میزان که در بیان ضعف های اخلاقی خویش بی پرواست، بازگو کننده ی هر چه زیبایی است که نیکبختی برخورداری از جلوه ای ولو کوچک از آن نصیبش شود.

دشمن

جوانی ام توفان تیره گونی بود،

که به رغم جلوه هایی از خورشید تابان در اینجا و آنجایش،

یورش رعد و باران چنان به سرعت تاراجش کرده اند

که در باغ وجودم اندک میوه سرخی باقی مانده.

اکنون من خزان اندیشه ام را لمس کرده ام،

و می بایستی به بیل و چنگک متوسل شوم

تا دوباره زمین های خیس خورده را بهم آورم،

در پهنه ای که آب در شیارهایی به بزرگی قبر فرو رفته است.

و کدامین کس می داند که آیا گلهایی که من آنها را در رویایم می پرورم

در این خاک شسته شده چون ساحل

غذای عارفانه ای که موجب تقویتش شود خواهند یافت؟

ای سوگ، ای سوگ، زمانه زندگی را در می نوردد،

و دشمن تاریک که قلب را می جود،

با مکیدن خون هستی ماست که می روید و کامیاب می شود.

مرد و دریا

مرد آزاده، تو همیشه دریا را گرامی می داری!

دریا آینه توست، و تو در قوس موج های بی انتهای دریا

در اندیشه ی روان خود غوطه می خوری

و تلخکامی مغاک وار روحت نیز بس کم نیست .

تو از پرتاب شدن در قلب دریای تصویر خویش لذت می بری

تو این تصویر را با چشمان و بازوانت در آغوش می کشی، و قلبت

گهگاهی ضربان خود را نیز

در غرش وحشی و رام نشدنی گلایه فرا موش می کند.

شما هر دو تیره گون و درونگرایید:

مرد، هیچ کس ژرفای وجود ترا در نیافته است.

دریا، هیچ کس بر رازهای درونت آگاه نیست.

و چقدر اشتیاق در نگهداری رازهایتان دارید!

و هنوز پس از قرنهای بی شمار

بر یکدیگر می تازید، بدون ترحم و پشیمانی

اینهمه عشق ورزی به کشتار و مرگ

ای جنگاوران ابدی، ای برادران کینه توز!

بیگانه

به من بگوی انسان پر رمز و راز،

پدرت، مادرت، خواهرت یا برادرت؟ کدام را ترجیح می دهی؟

من پدری، مادری، خواهری و برادری ندارم.

دوستانت چی؟

لغتی را به کار می بری که معنایش تا کنون برایم ناشناخته مانده است.

سرزمین ات؟

نمی دانم در کدام عرض جغرافیایی قرار دارد.

زیبایی؟

الهه فناناپذیر عشق را دلخواهانه عشق خواهم ورزید.

طلا؟

همانقدر از آن متنفرم که تو از خداوند.

پس تو به چه عشق می ورزی، بیگانه عجیب؟

من به ابرها عشق می ورزم... ابرهایی که در آنسو و آنسوتر در حال گذرند، ابرهایی شگفت آور.

مستانگی

تو می بایستی که همیشه مستانه باشی. مستی کلید همه چیز است و یگانه پرسش. برای رهایی یافتن از احساس جانکاه خم شدن پشتت در اثر گذر زمان که سرت را به سوی زمین آورده، می بایست که مست شوی، بی امان.

ولی با چه؟ شراب، شعر و یا نیکویی، بنابر میل ات. ولی می بایست مست شوی.

و اگر گاهی، بر پله های کاخی، بر بستر سبز یک جویبار، در سکوت تنهایی و ماتمزده اتاقت، بیدار شدی و مستی ات روی به زوال داشت و یا از میان رفته بود،

بپرس از:

باد و موج و ستاره و پرنده و ساعت،

هر آنچه می گریزد،

هر آنچه می نالد،

هر آنچه می چرخد،

و ترنم می کند،

و سخن می گوید،

بپرس که چه وقتیست؟

و باد، موج، ستاره و پرنده و ساعت پاسخت می دهند:

وقت مست شدن است!

برای آنکه جزو بردگان شهید شده ی گذر زمان نشوی، همیشه مستانه باش:

با شراب یا شعر و یا نیکویی،

هرجور که می خواهی.

مرده متحرکی در ریاست مجلس خبرگان

2011-03-08T22:45:00.000-08:00

مرده متحرکی در ریاست مجلس خبرگان

حمید اکبری

می گویند یک عکس گویاتر از هزاران کلمه است. عکس های آقای مهدوی کنی که امروز به جای آقای هاشمی رفسنجانی تکیه بر ریاست مجلس خبرگان رهبری زد، بیش از آنکه نشان از پیروزی آقای خامنه ای و اعوان و انصارش بر جناح پشتیبان سران باصطلاح ((فتنه)) داشته باشد، نمایانگر زوال حکومتی است که درست بسان خود آقای مهدوی کنی زهوارش در رفته است.

فرق است میان روزگاری نزدیک به سی سال پیش که آقای مهدوی کنی به عنوان نخست وزیر دست چین آقای خمینی پس از قتل رجایی و باهنر زمام امور حکومت اسلامی بحران زده را بگیرد تا امروز که جایگزین مرد مورد وثوق خمینی، هاشمی رفسنجانی، بشود. آن دوره مهدوی کنی بعنوان مردی ٥٠ ساله، آستان بوس ولی فقیه ٧٩ ساله ای شد که پیشتر بر وی معلمی کرده بود و در عین آدمکشی،در میان شیفتگانش اقتدار داشت. امروز مهدوی کنی، پیرمرد ٧٩ ساله ای است که برای حفظ ولی فقیه ای به میدان آمده است که ٨ سال از خودش جوانتر است و در عین آدمکشی، متزلزل و منفور مطلق است. اگر خمینی در میان آخوندها و سپاه و شیفتگانش و در طیف های مختلف حکومت وحدت کلمه را ببار می آورد، خامنه ای تفرقه ساز بی بدیلی است.

در کشوری جوان که میانگین سنی آن کمتر از سی سال است، مهدوی کنی پس از سی سال از قعر ظلمات تاریکی اندیشی اش بیرون می آید که جای هاشمی را به عنوان منجی نظام جمهوری اسلامی بگیرد. ظاهرا عارضه نسیان مانع از آنست که او متوجه گردد که در بحران سی سال پیش، متلاشی شدن رجایی و باهنر با بمب منجر به یکپارچگی بیشتر در جبهه طرفداران حکومت استبداد دینی شد و در مقابل بحران امروز ناشی از متلاشی شدن همان جبهه است.

از قرارمهدوی کنی در واکنش به حرف های آقای موسوی در مناظره های انتخاباتی گفته است که ((ایکاش مرده بودم و حرفهای موسوی را نمی شنیدم)). معلوم نیست که اشاره ی او به کدام حرفهای موسوی است زیرا که موسوی علیه نظام و یا رهبری حرفی نزده بود. ولی آنچه با تصاویری که امروز از آقای مهدوی کنی مشخص است همانا تمثیل مرده متحرک است. این مردگان متحرک نمایانگر نظام پوسیده جمهوری اسلامی هستند. نظامی که اکنون در تفرقه ای علاج ناپذیر دست و پا می زند و در مقابلش زنان و مردانی قرار دارند که یکپارچه و مصمم خواهان برچیدن این نظام سراسر فاسد هستند. پایان مصرف مهدوی کنی و این نظام نزدیک است.

پژواک سخنان دزموند توتو برای سیماهای شهامت ایران: نسرین ستوده، محمد اولیایی فرد و همه وکلای حقوق بشر

2010-11-26T21:27:00.000-08:00

با دستانی خالی و قلبی پر تپش برای اعتلای آزادی و انسانیت

پژواک سخنان دزموند توتو برای سیماهای شهامت ایران:

نسرین ستوده، محمد اولیایی فرد و همه وکلای حقوق بشر

حمید اکبری

یادداشت:

دزموند توتو می گوید: ((ما فقط هنگامی شاهدانی راستین هستیم که جانبدار بی نوایان، ناتوانان و ستمدیدگان باشیم)). در ایران امروز وکلای حقوق بشرهمانا شاهدان راستین و با شهامتند. در واقع، وکلایی مانند نسرین ستوده و محمد اولیایی فرد و همکارانشان، تجلی شهامت اخلاقی در ایران هستند. اگر در آفریقای جنوبی در هنگام مبارزه علیه آپارتاید، دزموند توتو کلیسای سنت جورج در کیپ تاون را پناهگاهی استوار برای مبارزان با آپارتاید کرده بود، در ایران امروز دفترهای کوچک وکلای حقوق بشریگانه پناهگاه مبارزان راه آزادی و دموکراسی و دیگر قربانیانی دستگاه استبداد و آپارتاید دینی است.

جهانیان می دانند که دزموند توتو به معنای واقعی یک روحانی آزادیخواه و انساندوست بود. مردی که از جان و مال خود دست شسته بود و همه هستی اش را در اختیار مردم آفریقای جنوبی و مبارزه اشان برای آزادی و زندگی شرافتمندانه گذارده بود. انسانی که قاطعانه تا رسیدن پیروزی علیه آپارتاید جنگید ولی هرگزمبارزه اش را تبدیل به کینه و نفرت از آمران، مجریان و طرفداران آپارتاید نکرد. کشیش بزرگواری که هم میهنانش را در پس کشتارهای پی در پی رژیم آپارتاید تشویق به ادامه مبارزه بی خشونت ولی نفس گیربرای پیروزی می کرد. همان روحانی واقعی که هم میهنان درد کشیده وشوریده اش را به خاطر کشتن یک زن جاسوس به قیمت هو شدنش سرزنش کرد. و این گونه بزرگواری ها، نه یک بار بلکه بارها به وسیله ی توتو تکرار شده و می شود.

در ایران امروز روحانیان واقعی همانا وکلای حقوق بشرند. این شجاعانی که از مال دنیا دست شسته و همه ی هستی خود را نثار کوشندگان حقوق بشر و آزادیخواهان و نیز سایرقربانیان بی نوا درایران می نمایند. خانم نسرین ستوده، این وکیل دانا و با شهامت که علیرغم داشتن همسر و فرزندان خردسال، جوانی و آسایش خود را صرف دفاع از هم میهنان مبارز و بی پناه اش نموده و اکنون در کنار برخی از موکلانش در زندان است و شکنجه می شود. آقای محمد اولیایی فرد که به جرم وکالت برای زندانیان سیاسی چون بهروز جاوید تهرانی و حشمت الله طبرزدی و دفاع از کودکان محکوم به اعدام، اکنون بیش از هفت ماه است که علیرغم داشتن بیماری در زندان است. و آقای محمد مصطفایی که به خاطردفاع از خانم سکینه آشتیانی که در معرض مجازات سنگساراست مورد هجوم جمهوری اسلامی قرار گرفت و پس از گروگانگیری خانواده اش مجبور به ترک میهن شد.

آری این بزرگواران و موکلانشان: دانشجویان، کارگران، آموزگاران، روزنامه نگاران، زنان برابری خواه و مردانی که برای آزادی و زندگی شرافتمندانه مبارزه می کنند و هرگز به تسلیم نمی اندیشند، روحانیان واقعی ایرانند. در مقابل، روحانیان دروغین ایران همانا ملایانی هستند که از راه دین فروشی حکومت دینی برپا کرده اند و یا آن ملایان دیگر که در مقابل این همه ستم همکارانشان به انگیزه بهره بردن بیشتر از زندگی دنیوی خاموشی گزیده اند. این ملایان نه تنها روحانی نیستند، بل به تنها چیزی که نمی پردازند همانا کار روحانیت است. به امید روزی که روحانیان دروغین در ایران بیش از پیش رسوای ایرانیان و جهانیان شوند و با آرزوی آزادی و تندرستی و سربلندی برای وکلای حقوق بشر ایران.

برگردان سخنان دزموند توتو برای تظاهر کنندگان ضد آپارتاید که در سپتامبر ١٩٨٩به کلسیای سنت جورج پناه برده بودند – به نقل از کتاب ((باور بداریم: گفته ها و الهام بخشی های دزموند توتو))، نشر بلو مانتین در کلورادو، سال ٢٠٠٧:

((آزادی چنان با سرشت انسان آمیخته است که گزافه نیست بگوییم انسان بدون آزادی موجودی متناقض است. جامعه ی ایده آل آنجاست که انسانها از آزادی بهره مند باشند بشرط آنکه آزادی دیگران را سلب نکنند. ما برای داشتن آزادی بیان، گردهمایی، حرکت و انتخاب رهبران سیاسی مان بوجود آمده ایم. ما برای این آزادی ها زاده شده ایم و ما را از آنها گریزی نیست.

هیچ نیرویی نمی تواند میل آزادی خواهی در انسان را ریشه کن کند. ستمکاران و فرمانروایان بی دادگر بدانند: آنها هیچوقت نمی توانند قربانیان خود را از انسان بودن محروم کنند. و در آخر، این حکومت بی دادگر آنهاست که بایستی واژگون شود زیرا آنها می کوشند آنچه را انکار کنند که انکار ناشدنی است.

دستانتان را نمایان کنید. چه چیزی در دستانتان است؟ نشان بدهید. نشان بدهید. شما دست خالی هستید. هیچ اسلحه ای ندارید. دست خالی هستید. پس چرا ستمگران اینهمه از دستان خالی شما می هراسند؟ مهم است که بدانید [که دلیل وحشت آنها] جانبداری تمامی حقانیت اخلاقی از مبارزه شماست. آری، به ضرب تمام چماقتان می زنند، همانطوریکه برخی از شما چماق خورده اید. آری چه بسا کتک هم بخورید و به گریه هم بیفتید و حتی برخی از شما را اسیر کنند. و به گروهی از شما با گاز اشگ آور یورش می برند و چه بسا بعضی ها کشته هم بشوند.

آیا همه اینها را فقط به حرف گرفته بودید؟ وقتی که گفتیم که مبارزه پر ازتلفات است، این را فقط به حرف گرفتید؟ نه، این مبارزه به حرف نیست، واقعی و واقعیت است. ولی ما عهد بسته ایم. ما تا دستیابی به آزادی به این مبارزه پای بندیم.

ما نبایستی مانند کسانی رفتار کنیم که این مبارزه را برای یک جایزه پیش و پا افتاده و ناچیز می انگارند. آن جایزه ای که ما برای آن تلاش می کنیم، آزادی است. آزادی برای همه ما. آزادی برای آن آدم هایی [اشاره به پلیس در بیرون کلیسا] که در بیرون هستند، بله برای آنها! چونکه، ببینید، وقتی که ما آزاد شویم، وقتی که آزاد شویم، آنها هم آزاد خواهند شد. آنوقت آنها هم به داخل می آیند و همه با هم آزادی را جشن خواهیم گرفت. آنوقت دیگر آنها در بیرون نخواهند ماند که ما را از آزادی جدا سازند. اکنون شانه هایتان را راست کنید، راست قامت شوید مانند همه انسانهایی که برای آزادی زاده شده اند.))

وسوسه ی جانسوز عشق ورزیدن به انسان ها

2010-09-23T20:52:00.000-07:00

وسوسه ی جانسوز عشق ورزیدن به انسان ها

برگردان شعرهایی از استفان کرین در احترام به شیوا نظر آهاری و انساندوستی اش

حمید اکبری

یادداشت: ترجمه ی شعرهای زیر از شاعر و نویسنده ی آمریکایی، استفان کرین، را به خانم شیوا نظر آهاری تقدیم می کنم. به کسی که خود را به ((وسوسه )) - عنوان یکی از شعرهای کرین – خدمت به انسانهای نیازمند ایرانی تسلیم کرد ه است و اکنون هزینه ی آنرا به قول نویسنده و پژوهشگر اندیشه ور، شهلا شفیق، با زندگانی و جوانی خود می پردازد. اما تازیانه ی ستمگران بر بدن زنان و مردانی چون شیوا نظر آهاری و عبدالله مومنی، با همه ی رنج ها و مرارت های آن، مژده آور رسیدن روزها ی خوب است. روزهایی که آزادی و عدالت و شادی را برای انسان ایرانی به ارمغان خواهند آورد. و در آن روزها نام شیوا نظر آهاری ها، نسرین ستوده ها، بهاره هدایت ها، و عبدالله مومنی ها مقدس ترین و پر آوازه ترین نام ها خواهند بود.

در باره ی استفان کرین به نقل از کتاب ((جنگ مهربان است و شعرهای دیگر استفان کرین))، چاپ انتشارات دوور در مینولای نیویورک (1998). برگرادن شعرها نیز از همین کتاب است:

استفان کرین (1900-1871)، درخانواده ای مملو از کشیش ها، نظامیان و نویسندگان متولد شد. بر این زمینه بود که دلبستگی ها و دلزدگی های او شکل گرفتند. او نسبت به دین سالاری کشیش ها بیزاری داشت و با اخلاق کهنه ی برخاسته از کلیسا و نیز جنگ افروزی به نهایت مخالف بود. در مقابل، دلبستگی عاشقانه ای به نویسندگی داشت. در مدت تنها ده سال، او پنج نوول، و دهها مقاله و داستان کوتاه و دو کتاب شعر نوشت. در ابتدا نوول های او بنابر نقدهای ادبی با اهمیت تلقی شدند و در مقابل، شعرهایش مورد توجه خاص قرار نگرفتند. ولی سالها پس از درگذشت کرین، شعرهای او به گونه ای فزاینده مورد توجه خوانندگان و منتقدان مشتاق قرار گرفتند. اکنون شعرهای او همردیف آثار شاعران برجسته ای چون والت ویتمن وامیلی دیکنسون به شمار می آیند و نیز پیشآهنگ شعرهای موج نو و به ویژه سبک سمبولیک فرانسوی موجود در آثار شاعران قرن بیستم آمریکا شناخته می شوند. یکی از ویژ گی ها شعر کرین بدون عنوان بودن تقریبا همگی آنها به جز شعرهای بلند اوست. خود کرین، شعرهایش را به جای شعر، ((خط)) می نامید.

((وسوسه)): برگردان چند شعر از استفان کرین به فارسی

برای شیوا نظر آهاری و با امید آزادی همه ی زندانیان سیاسی در ایران و جهان

در صحرای برهوت
من موجودی برهنه را دیدم، جانور گونه،
او بر زمین چمپاته وار نشسته بود،
و قلبش را در دستانش گرفته بود.
و دیدم که آنرا خورد،
پرسیدم: آیا خوشمزه است، ای دوست؟
پاسخ داد: تلخ است، تلخ،

ولی من دوستش دارم،
زیرا تلخ است،
زیرا که قلب من است.
ــــــــ

آری من هزار زبان در دهان دارم،
و نهصد و نود نه دروغ.
ولی می کوشم که آن یک راستگوی را به سخن در آورم،
همانی که به خواست من هیچ آهنگی نمی سازد،
چونکه راستگویی در دهانم مرده است.

ـــــــ

به اینجا نگریستم.
به آنجا نگریستم.
هیچ کجا عشقم را ندیدم.
و ـ این بار -
او در قلبم بود.
آنگاه، به راستی، من دیگرگلایه ای ندارم،
زیرا اگرچه او در برون زیبا و زیباتر جلوه می نماید،
ولی زیباییش بهیچ سان جلوه ی زیبایی او،
در قلبم را ندارد.

ــــــــــ

همه پشت سر هم در دسته ای صف بسته بودند،
آنها در پی عافیت بودند،
اما هر عاقبتی که برای آنها پنداریم، کامیابی یا مصیبت،
به مساوی نصیب همه آنها می شود.

تنها یکنفر بود که مسیری نوین را جست.
او گام در بیشه های مرگ خیز نهاد،
و سرانجام در تنهایی خویشتن جانسپرد؛
ولی همگان او را با شهامت نامیدند.

ــــــــ

در برابرم تپه ای مهیب قرار گرفته بود،
و من روزهای مدیدی از آن بالا رفتم
در میان انبوه برف ها،
و آنهنگام که چشم انداز قله را در برابرم یافتم،
تازه پی بردم که همگی کوششم
برای رسیدن به باغ هایی بوده است که
در فاصله های دست نیافتنی قرار دارند.

ــــــــ

در افق، قله ها را به هم پیوسته دیدم؛
و هنگامی که نیک نگریستم،
کوه ها همگی به حرکت در آمدند.
و در رژه، آواز سر دادند،
((آهای، ما می آییم، ما می آییم))

___

مردک خطابم کرد: ((بیاندیش، همسان اندیشه ی من((

((وگرنه، تبه کار پست فطرتی بیش نیستی))،

((وزغی بیش نیستی)).
و پس از اندکی تامل،
اینچنین پاسخ دادم: ((در اینصورت، من همانا وزغم)).

ـــــــــ

((خداوندا، آیا هیچ انسان عادلی آفریده ای))؟
خداوند پاسخ داد: ((آه، من سه انسان عادل آفریده ام))،
((ولی دو نفرشان مرده اند،))
((و سومی ـ
گوش کن، گوش کن! و صدای تالاپ تالاپ قلب مغلوبش را بشنوی)).

ــــــ

او شیردل بود،

آیا با او همسخن خواهی شد ای دوست؟

اما او جانباخته است و

ترا دیگر فرصتی برای همسخن شدن نیست.

و بگذار که این رنج بر تو هموار باشد،

زیرا که او جانباخته است،

و دیگر فرصت همسخنی از دست رفته است،

و اینگونه است که تو بزدل برجای مانده ای.

ــــــ

آهای، کار ساز، برایم رویایی بساز،
رویایی برای معشوقه ام.
با حیله ای، نور خورشید را برایم بباف،
و نیز نسیم ها و گل ها را.
بگذار که این رویا از جنس چمن زارها باشد.
و – ای کار ساز خوب -
بگذار که انسانی [ والا مقام چون شیوا نظر آهاری ] در آن بخرامد.

حق پیگیری شادی در ایران و چهره ی خندان ندا

2010-08-10T23:33:00.000-07:00

حق پیگیری شادی در ایران و چهره ی خندان ندا

حمید اکبری

با یاد ندا آقا سلطان، ترانه موسوی، الناز بابازاده، امیر جوادی فر، سهراب اعرابی، کیانوش آسا و

دیگر جوانان جانباخته ی راه آزادی و شادابی ایران

طفل گمشده

طفلی به نام شادی

دیریست گمشده ست

با چشمهای روشن براق

با گیسویی بلند

به بالای آرزو

هرکس از او نشانی دارد

ما را کند خبر

این هم نشان ما

یک سو خلیج فارس

سوی دگر خزر

شفیعی کدکنی

جمهوری اسلامی دشمن شادی در ایران است. همه نمادهای شادی در ایران به ویژه برای جوانان به وسیله ی حکومت اسلامی قدغن است و سرکوبی می شود. سی و یک سال است که جشن، موسیقی شاد، رنگ روشن و رقص و آواز به عنوان نمادهای بارز شادابی در ایران مورد هجوم حکومت دینی قرار دارند. در سالهای نخستین انقلاب، ملایان بی شرمانه علیه نوروز جنگیدند. اما نوروز بوسیله ی مردم شکستی آنچنان سهمگین را نصیب ملایان کرد که دیگر جرات رویارویی مستقیم با آنرا پیدا نکردند. ولی حکومت اسلامی هنوز از شکست سی و یک ساله اش در مقابله با چهارشنبه سوری عبرت نگرفته است و مانند آزموده ای سرتق هر سال به خطا دوباره دست به آزمودن خواسته ی ملت و به ویژه جوانان برای برگزاری جشن چهارشنبه سوری می زند.

امروز جوانان ایرانی به طرز فزاینده ای پیگیر حق برخورداری آزاد از شادی و ابراز عمومی آن در عرصه های گوناگون زندگانی خود هستند. ندا آقا سلطان بنابر تصاویر خندانش پیش از صحنه ی خونین قتلش به وسیله ی یک بسیجی و به روایت زندگی اش در فیلم ((برای ندا))، یک نمونه ی بارز خواست پیگیری شادی جوانان در ایران است. ندا جوانی بود که شادی زندگی را در درس خواندن، موسیقی، رقص، آواز، معاشرت اجتماعی و مسافرت جستجو می کرد. به باور این نگارنده، اهمیت نمادین ندا در ارج گذاری به پیگیری شادی است. چهره ی شاد ندا نافی فرهنگ مرگ آفرین و غمبار جمهوری اسلامی است.

حق پیگیری شادی سرشت دموکراسی های متعارف در جهان است. جمله ی مشهور بیانیه ی استقلال آمریکا به قلم تامس جفرسون برای نخستین بار به فراگیری این حق موجودیت رسمی و تاریخی بخشید: ((همه ی انسان ها مساوی خلق شده اند و خالق آنها حقوقی مشخص و غیر قابل تصرف را در نهادشان به ودیعه گذارده است که سه مورد آن عبارت است از زندگانی، آزادی و پیگیری شادی)). بنابر دانشنامه ی ویکیپیدیا، بنجامین فرانکلین، از بانیان برجسته ی استقلال آمریکا، با تامس جفرسون هم عقیده بود که وظیفه ی اصلی حکومت پیشتر از مراقبت از حق مالکیت خصوصی، تامین حق پیگیری شادی برای مردم است. به نوشته ی جان لاک - که آثارش مورد استناد جفرسون قرار گرفته است:((لزوم پیگیری شادی پایه ی بنیادین آزادی را تشکیل می دهد. بنابراین سیر تکامل ماهیت اندیشه وری بسوی والایی، ریشه در پیگیری دایم و توام با مراقبت برای شادمانی استوار و راستین دارد)).

خانم کارول همیلتون در مقاله ای (١) در باره ی پیشینه ی واژه ((پیگیری شادی)) در اعلامیه استقلال آمریکا، به معنای کلمه شادی در زبان یونانی به عنوان ((نیکویی)) و ((والایی)) اشاره می کند. سپس از ارسطو نقل قول می کند: ((از آنجاییکه ما عملا شادمانی را چیزی مانند زندگی خوب و کردار خوب تعریف کرده ایم، انسان شاد زندگانی نیک دارد و نیک کردار است)). خانم همیلتون در پایان این ریشه یابی نتیجه می گیرد که نویسندگانی که واژه ی ((پیگیری شادی)) را مطرح کرده اند: ((با توسل به سابقه ی فلسفی یونان و روم از آن گونه شادی سخن می گویند که در برگیرنده جنبه های نیکوکاری اجتماعی مانند شهامت، اعتدال و عدالت است)).

بر پایه اینگونه سنت و اندیشه ی اجتماعی و سیاسی است که امروز در دموکراسی های جهان گسترش و پرورش شادابی در میان مردم مورد توجه ویژه قرار گرفته است. در بسیاری از این کشورها مقیاس ((شادی ناخالص ملی)) به عنوان یکی از شاخص های پیشرفت جامعه بشمار می آید. در کشور بوتان اندازه گیری شادابی مردم بیش از شاخص متداول ((تولید ناخالص ملی)) اهمیت دارد. شادی ناخالص ملی با اندازه گیری کیفیت ها و معیارهایی چون شرایط روانی، چگونگی صرف وقت، سرزنده بودن جامعه، امکان اتکا برمیراث فرهنگ ملی، بهداشت، آموزش، محیط زیست، سطح زندگی و حکومت مفید و مردمی محاسبه می شود.

آگاهان نیک می دانند که در جمهوری اسلامی اینگونه معیارهای پژوهشی مورد استناد ملایان حاکم بر کشور نیست. چند هفته ی پیش صادق لاریجانی، رییس برگزیده ی ولی مطلقه فقیه در قوه قضاییه، افاضه کردند که در مملکت اسلامی نیازی به ترویج روانشناسی و جامعه شناسی نیست! سپس خود خامنه ای با سازگار ندانستن یادگیری و ترویج موسیقی با اهداف عالیه نظام، دیگر بار دشمنی و ضدیتش را با شادی جوانان نمایان کرد. همچنین در هفته های گذشته رسانه ها و اعوان و انصار حزب اللهی نظام، ملی پوشان دوچرخه سوار ایران را به بهانه ی ابراز شادی ((غیر اسلامی)) به علت باز کردن شامپاین پیروزی در چین، مورد هجوم قرار دادند و تهدید به مجازات کردند. در مقابل نوشته های مردم در اعتراض به مطالب روزنامه هایی که این خبر را به صورت منفی درج داده اند خواندنی است (٢).

تجربه ی سی و یک ساله ثابت کرده است که بدون زدودن نظام تمامیت خواه دینی و استقرار دموکراسی در ایران، ندای شادی جوانان همواره با عربده ی ناهنجار و سرکوبی خونین ملایان حاکم مواجه خواهد بود. از این روی سودمند است که کوشندگان دموکراسی بر حق پیگیری آزادانه شادی در کنار حقوق اساسی دیگر مانند آزادی بیان واجتماعات و مذهب در ایران پایفشاری کنند. تصویر خندان ندا، همانگونه که به درستی مورد استفاده کار نیکوی ((ما همه یک نداییم، ما همه یک صداییم)) رضا دقتی، عکاس شهیر ایرانی قرار گرفته است، نمادی موثر در ارایه این خواسته اساسی جوانان و مردم ایران است (٣).

در پایان، برگردان دو بخش از ترانه ی مشهور ((سپاس از برای موسیقی)) را با یاد علاقه ی ندا به موسیقی شاد و رقص و آواز، به جوانان ایران تقدیم می نمایم:

((سپاس از برای موسیقی))

من آدم مهمی نیستم و در واقع کمی خسته کننده ام

مثلا وقتی که جوک می گویم، دست اول نیست

ولی من دارای استعداد سرشاری در آواز خوانی هستم

چون وقتیکه آواز می خوانم همه به من گوش می کنند

و مرا مملو از غرور و امتنان می سازند

و آنگاه فقط می خواهم که با صدای بلند آواز بخوانم

از اینروست که می گویم:

سپاس از برای موسیقی و آوازهایی که می خوانم

سپاس برای اینهمه شادی که در ما ایجاد می کنند

چه کسی می تواند بدون آنها زندگی سر کند؟

بی ریا می پرسم:

زندگی بدون آنها چه خواهد بود؟

بدون آهنگ و رقص ما چه هستیم؟

پس می گویم که سپاس از برای موسیقی

که بر من بخشیده ای

مادرم می گوید که من پیش از راه رفتن می رقصیدم

می گوید پیش از حرف زدن، آواز می خواندم

ولی من اغلب از خودم می پرسم، این همه چگونه و بوسیله چه کسی آغاز شد؟

چه کسی پی برد که هیچ چیزی مانند یک آهنگ نمی تواند

قلب و روح انسان را به تسخیر در آورد

من پیرو هر آنکسم که آغازگر بود

از اینرویست که می گویم:

سپاس از برای موسیقی و آوازهایی که می خوانم

سپاس برای اینهمه شادی که در ما ایجاد می کنند

چه کسی می تواند بدون آنها زندگی سر کند؟

بی ریا می پرسم:

زندگی بدون آنها چه خواهد بود؟

بدون آهنگ ورقص ما چه هستیم؟

پس می گویم که سپاس از برای موسیقی

که بر من بخشیده ای.

نمونه ی یک از اجرای ویدیویی این ترانه

نمونه ی دوم از اجرای ویدیویی این ترانه

1) The Surprising Origins and Meaning of the “Pursuit of Happiness”

By Carol V. Hamilton

____________________________________________________

2) http://www.atynews.com/

شادي غير اسلامي ملي‌پوشان ايران در چين

رئيس فدراسيون دوچرخه سواري ايران گفت: حسين عسگري و قادر ميزباني بايد پاسخگوي رفتار خود در تور دورچرخه سواري چين باشد.

به گزارش آتي نيوز به نقل از شبکه ايران ، علي زنگي آبادي رئيس فدرسيون دوچرخه سواري با انتقاد از رفتار غير حرفه‌اي حسين عسگري و قادر ميزباني در مسابقات دوچرخه سواري چين از احضار اين دو ملي‌پوش به کميته انضباطي خبر داد و در اين باره گفت : همه ورزشکاران ايران موظفند در مسابقات بين‌المللي شئونات اسلامي را رعايت کنند و متاسفانه اين موضوع در رقابت‌هاي چين رعايت نشد .

رئيس فدراسيون دوچرخه سواري تاکيد کرد : کميته انضباطي فدراسيون به مسائل به وجودآمده در تور چين رسيدگي خواهد کرد و متاسفانه اين افراد با رفتار ناشايست که در شان بهترين دوچرخه سواران ايران و آسيا نبود از خود نشان دادند که ما هم متوجه اين موضوع شديم.

وي تصريح کرد : کميته انضباطي فدراسيون به اين موضوع رسيدگي خواهد کرد و همه کساني که اين رفتارها را از خود نشان دادند بايد پاسخگو باشند .

براساس اعلام منابع خبري، اسپانسر اصلي اين مسابقات يک شرکت مشروب‌سازي بوده است که در پايان هر دور از مسابقات اين شرکت کالاي خود را به قهرمانان آن مرحله اهدا مي‌کرد؛ رکاب‌زنان ايراني حاضر در اين مسابقات که روي سکو رفتند در اقدامي خلاف شئونات اسلامي با دريافت کالاي توليدي اين شرکت در برابر دوربين‌هاي حاضر با اين محصول عکس يادگاري گرفتند(!).

انتشار عکس‌هاي اين رفتار غير اسلامي از سوي ملي‌پوشان تيم ملي دوچرخه‌سواري ايران در اين مسابقات بازتاب وسيعي در رسانه‌هاي مختلف داشت تا مسوولان فدراسيون دوچرخه‌سواري ايران با احضار آنها به کميته انضباطي زمينه برخورد جدي با آنها را فراهم کنند.

رفتار دور از شان و غير اسلامي بازيکنان ملي‌پوش تيم دوچرخه‌سواري ايران در اين رقابت‌ها سوالات بسيار زيادي را نزد افکار عمومي به وجود آورده و اهالي ورزش منتظر برخورد جدي مسوولان با اين بازيکنان متخلف هستند.

تور دوچرخه سواري بين‌المللي درياچه "کينگ‌هاي" چين با قهرماني "حسين عسگري" در مجموع انفرادي و پتروشيمي تبريز در تيمي به پايان رسيد.در پايان 10 مرحله رقابت و پس از هزار و 241 کيلومتر رکاب زدن، حسين عسگري از پتروشيمي تبريز با زمان 26 ساعت و 54 دقيقه و 59 ثانيه در صدر مجموع انفرادي جاي گرفت و "رادوسلاو روجينا" کروات با 44 ثانيه و "کيل رينن" آمريکايي با يک دقيقه و 19 ثانيه اختلاف در رده‌هاي بعدي ايستادند.

در مجموع تيمي نيز پتروشيمي تبريز با زمان 80 ساعت و 45 دقيقه و هشت ثانيه اول شد و اسلووني با پنج دقيقه و 17 ثانيه و جيانت آسيا با 10 دقيقه دو ثانيه دوم و سوم شدند.همچنين مهدي سهرابي از اين تيم با 78 امتياز و پس از بوريس شيپلوسکي روس با 92 امتياز در رده دوم مجموع امتيازي استاد.

در بخش کوهستان نيز قادر ميزباني دوچرخه سوار پتروشيمي تبريز با 33 امتياز عنوان سلطان کوهستان را از آن خود نمود.اين رقابت‌ها يکشنبه شب به پايان رسيد.

نظرات بینندگان :

تا چشتون درآد

به اين مي گن ملي پوش ....مي خواستين دعاي کميل واستون مي خوندن

gak bar sareton ba in afkare goronewostaei

آخه تو مملکت ما همه چيز رو به راه و اسلاميه

فقط اين بنده خدا غير اسلامي رفتار کرده.

خدا عاقبت مارو بخير کنه

اهالي ورزش نارااااحت شدن !! گوه خوردن ناراحت شدن

اين همه لاف زن و مدعي اهل ظهور پس چرا يار نيامد که نثارش باشيم

سالها منتظر سيصد و اندي مردانيم آنقدر مرد نبوديم که يارش باشيم

اگر آمد خبر رفتن ما را بدهيد به گمانم که بنا نيست يارش باشيم

اگر اسپانسرش مشروب سازي بوده چرا مسيولان فدراسيون و تيم پتروشيمي تيمشان را اعزام کردند تا ورزشکاران را در اين مخمصه چه کنم قرار دهند بعد هم همه کاسه کوزه را سر ورزشکاران بشکنند.

شما که زود بيانيه صادر ميکني برو اسپانسرشون بشو و آخر مسابقه هم هرچي دوست داشتي بده دستشون تا تبليغش رو بکنند وقتي فدراسيون هيچ حمايت مالي از رکاب زن نميکند و فقط به نامه نگاري بسنده ميکند نتيجه اين ميشود در ضمن چه کار حرامي انجام داده اند مگر مشروب را خورده اند ؟ اينجا از اين بدتر هاش اتفاق مي افتد و صداي کسي در نمي آيد اون کارخانه حداقل براي آن دو جوان ايراني امکانات فراهم کرده که به اين مقام دست پيدا کنند شما چه کرده ايد ؟

خوب چين يک کشور برادر است! پس بايد غير برادر زير سوال برود!اين قانون ساست است ساست هم که پدر و مادر ندارد،نه اينکه حرامزاده باشد پدر مادر ندارد!

10)

خوب با اين امکاناتي که بهشون مي ديد! شگفت زده شدن از مقامي که آوردن. دست خودشون نبود. نشناختن چي دستشون دادن

11)

قومي متفکرند در مذهب و دين قومي متحيرند در شک ويقين

ناگه منادي بر امد زکمين کاي بيخبران راه نه انست و نه اين

خيام

12)

تا کور شود هر آنکه نتواند ديد!

13)

vay vay vay che kare badi

14)

نه بابا طفلکي فکر کرده دلستر ايراني رو دادند دستش گناه داره اذيتش نکنيد

_______________________________________________________________________

3) http://wearealloneneda.wordpress.com/

در تقدیر از کاری ارزنده برای دکتر غلامحسین صدیقی،

2010-05-31T21:03:00.000-07:00

در تقدیر از کاری ارزنده برای دکتر غلامحسین صدیقی،

پدر علم جامعه شناسی نوین ایران و

وزیر کشور دولت ملی دکتر محمد مصدق

حمید اکبری

Dr Gholam Hossein Sadighi

تصویر از تارنمای باشگاه اندیشه برداشت شده است

نخستین سخنرانی سالانه به یادبود پدر جامعه شناسی ایران، زنده یاد دکتر غلامحسین صدیقی، در روز چهار ماه ژوئن ٢٠١٠ بوسیله مرکز اسناد و پژوهش های ایرانی و پژوهشکده بین المللی تاریخ اجتماعی در شهر آمستردام برگزار خواهد شد. سخنرانان این برنامه عبارتند از آقایان دکتر اروند آبراهامیان، استاد ممتاز رشته ی تاریخ و سیاست ایران و خاورمیانه در دانشگاه شهر نیویورک، و دکتر احمد اشرف، پژوهشگر ، مدیر و ویراستار ارشد دانشنامه ایرانیکا.

بنابر دعوتنامه ی برگزارکنندگان: ((بنیاد پژوهشی صدیقی به یاد و به پاس خدمات فرهنگی شادروان غلامحسین صدیقی، براساس توافق نامه ای میان مرکز اسناد و پژوهش های ایرانی در پاریس و پژوهشکدۀ بین المللی تاریخ اجتماعی در آمستردام در سال 2008 پایه گذاری شد. بنیاد، افزون بر فراهم آوردن امکانات پژوهشی برای دانشجویان و پژوهشگران در عرصۀ علوم اجتماعی، در نظر دارد در بهار هر سال سلسله سخنرانی هائی برگزار کند و سپس آن گفتارها را در مجموعۀ ویژه ای به چاپ رساند.))

تاسیس یک بنیاد پژوهشی بنام این شخصیت ممتاز دانشگاهی و سیاسی ایران در یکی از معتبرترین مراکز پژوهشی اروپا و برگزاری سخنرانی های سالانه، کاری است نیکو و در خور ابراز سپاس از بنیانگذاران و دست اندرکاران آن. دست آوردهای ارزنده دکتر غلامحسین صدیقی در زمینه های دانشگاهی، پژوهشی، سیاسی و اجتماعی ایران بی شمار است که پرداختن به هر یک نیازمند نگارش چندین کتاب است. افزون بر این زمینه ها، دکتر صدیقی، از سرآمدان و سرمشق های اخلاق و منش در زندگانی شخصی و عرصه های اجتماعی و سیاسی شناخته می شود.

در تارنمای ((انسان شناسی فرهنگی))، دکتر ناصر فکوهی در باره ی اهمیت مقام دانشگاهی دکتر صدیقی چنین می نویسد: ((صدیقی در شرایطی بی اندازه مشکل و با کوششی توان فرسا، توانست نطفه این علوم را از یک واحد درسی جامعه شناسی در چارچوب دانشکده ادبیات و علوم انسانی به یک دانشکده بزرگ تبدیل کند که خود سر منشا صدها موسسه بزرگ و کوچک و هزاران استاد و دانشجو در رشته های گوناگون علوم اجتماعی شد، و سخن گفتن از پدر جامعه شناسی ایران درباره او بدون شک هیچ مبالغه ای را در بر ندارد.)) در کنار این خدمات بنیادین دانشگاهی، دکتر صدیقی در عرصه ی سیاست ایران نیز اثر گذار و نیک نام است. او در کابینه اول دکتر محمد مصدق به وزارت پست و تلگراف و تلفن و در کابینه دوم به وزارت کشور منصوب شد. کاردانی و منش قانونی و اخلاقی وی در هر دو کابینه مورد تأیید همه ی آگاهان است. دکتر صدیقی از آغاز همکاری با دکتر مصدق تا پایان زندگی به راه مصدق و اهداف دولت ملی بنابر قانون اساسی مشروطیت وفادار ماند. پس از سقوط دولت مصدق در مقام یکی از برجسته ترین رهبران جبهه ملی به شمار می رفت و این نقش را در کنار زبدگان دیگر مانند الهیار صالح و محمد علی کشاورز صدر به شایستگی ایفا کرد. پس از جدایی از جبهه ملی در سال ١٣٤٢، به عنوان یک پیرو برجسته دکتر مصدق به کار دانشگاهی خود ادامه داد. در پاییز سال ١٣٥٧ با شهامت مطلق و با اتخاذ مشی درایت در مقابل کین ورزی، به منظور نجات مملکت با پادشاهی که سالها با قانون شکنی هایش مخالفت وزریده بود برای تشکیل دولت وارد گفتگو شد. افسوس که بنابر دلایلی که در اینجا فرصت پرداختن به آن نیست، موفق به انجام این امر مهم نشد. ولی همگان می دانند که دکتر صدیقی از نادر کسانی است که هیچگاه در باره ی ماهیت واپسگرای حکومت اسلامی دچار توهم نشد و از این روی بود که از فردای انقلاب همچنان با وارستگی و صلابت برای آزادی و دموکراسی برای میهنش که آنرا از جانش بیشتر دوست می داشت، کوشید. او در روز دوشنبه ٢١ اردیبهشت ١٣٧١ در تهران درگذشت.

دکتر فکوهی در تارنمای ((انسان شناسی فرهنگی)) دکتر صدیقی را ((الگوی اخلاقی علوم اجتماعی)) می نامد و می نویسد: ((امروز بر کسی پوشیده نیست که علوم اجتماعی در کشور ما موقعیتی بحرانی را از سر می گذراند و کمترین وظیفه ای که بر دوش ما سنگینی می کند، آن است که تلاش های عظیم صدیقی را قدر شناسیم و خود نیز تلاش کنیم تا حاصل کار او از میان نرفته و یا در پریشانی ها، سرگردانی ها، ندانم کاری ها، بی تدبیری ها و غرض ورزی ها فنا نشود.)) بر این زمینه و در این زمانه است که تشکیل بنیاد پژوهشی دکتر صدیقی و برگزاری نخستین سخنرانی سالانه اش که به کوشش آقای دکتر هوشنگ کشاورز صدر، پژوهشگر نامدار جامعه روستایی ایران، و یارانش آقایان دکتر علی رهنما، استاد دانشگاه آمریکایی پاریس، و شهرام قنبری، پژوهشگر علوم اجتماعی در پاریس، و با همکاری موثر آقای دکتر تورج اتابکی، استاد دانشگاه آمستردام و پژوهشگر پژوهشکده بین المللی تاریخ اجتماعی، صورت گرفته است را می بایستی کاری کارستان و نوید بخش تلقی کرد.

پیشینه ی تشکیل بنیاد پژوهشی دکتر صدیقی به روزهایی باز می گردد که آقایان کشاورز صدر، رهنما و قنبری، درهای ((مرکز اسناد و پژوهش های ایرانی)) در پاریس را در سال ١٩٨٦ (١٣٦٥) به روی دانشجویان و پژوهشگران و علاقمندان به تاریخ اجتماعی و سیاسی معاصر ایران گشودند. در آن روزگار آشفته که اختلافات سیاسی میان ایرانیان مهاجر سایه ای از عدم اعتماد متقابل میانشان افکنده بود، مرکز اسناد و پژوهش ها مبدل به یکی از نادر مکان های مورد تفاهم برای استفاده ی همگان شد. در سال ٢٠٠٥، پس از سالها عرضه ی خدمات پژوهشی که همواره بر اساس مشارکت جمعی ایرانیان مقیم پاریس و سایر کشورها و توام با استقلال و سلامت مالی این مرکز بود، در پی رایزنی با پشتیبانان مرکز اسناد و نیز همکاری صمیمانه دکتر تورج اتابکی، مرکز اسناد به پژوهشکده بین المللی تاریخ علوم اجتماعی آمستردام منتقل شد(1). سپس بنابر شرح بالا، بنیاد پژوهشی دکتر صدیقی تشکیل شد و در روز جمعه ی این هفته ما شاهد برگزاری نخسین سخنرانی سالانه خواهیم بود.

در جلسه ی روز جمعه، بیش از هر کس دیگری حضور دانشورانه و بزرگوارانه دکتر صدیقی ملموس و محسوس خواهد بود. پنداری:

او مانند روزگار زندگانیش در مقابل هر شخصی که به مجلس بیاید، بلند شود و در کمال ادب، ابراز احترام و تواضع نماید.

او در تمام طول مجلس به مطالبی که بوسیله سخنرانان محترم عنوان شود با دقت گوش فرا دهد و از موضوع ها یادداشت بر دارد تا آنها را به انبوه فیش های بانک پژوهشی اش بیفزاید.

او کم ولی با ژرفا و با نکته سنجی سخن گوید.

او در خاتمه ی مجلس از یکایک مدعوین به صورت یکسان برای تشریف فرمایی سپاسگزاری و قدردانی نماید و آنها را تا کنار در خروجی و یا حتی بیرون از آن مشایعت نماید.

در هنگام خداحافظی، دکتر صدیقی از یکایک دست اندرکاران و بنیانگذاران سپاسگزاری نماید و بر چهره ی شاگرد وفادار و دانشمندش، دکتر کشاورز صدر، که اکنون شاگردان خود را دارد، بنگرد و با صمیمیت لبخند زند.

یادش گرامی باد.

1- برای تاریخچه مرکز اسناد و انتقال آن به پژوهشکده بین المللی تاریخ اجتماعی به لینک زیر مراجعه فرمایید:

http://www.iisg.nl/news/cidr.php

دکتر شاپور بختیار و حکومت سفلگان و سفله پرور جمهوری اسلامی

2010-05-24T22:35:00.000-07:00

دکتر شاپور بختیار و حکومت سفلگان و سفله پرور جمهوری اسلامی

(یادداشتی کوتاه در ارتباط با خبرآزادی سفله ای به نام علی وکیلی راد)

حمید اکبری

(برای هومان بختیار)

ایرانیان آزادیخواه و دموکرات به درستی معامله کثیف دولت فرانسه با جمهوری اسلامی که منجر به آزادی سفله ی دست پرورده ی جمهوری اسلامی، علی وکیلی راد، شد را محکوم کردند. ابراز انزجار از این کار و اعتراض به دولت فرانسه می بایستی ادامه یابد و به راههای گوناگون تداوم یابد. آنچه دیگر بار براثر این معامله بدیهی شده است مسوولیت جمهوری اسلامی در قتل دکتر شاپور بختیار، آخرین نخست وزیر مشروطه ی ایران، و منشی اش سروش کتیبه است. آزادی شرم آور این قاتل و پیوستن او به انبوه قاتلان و جلادان جمهوری اسلامی، دگر باره این پرسش با اهمیت را مطرح می سازد که چرا جمهوری اسلامی بختیار را کشت؟

بی شک سرشت خونخوارانه و انتقام جویانه ملایان تشنه ی قدرت به سردمداری روح الله خمینی که در پیش و پس از انقلاب بارها به ثبوت رسیده است نقش پایه ای در قتل دکتر بختیار و همه ی دیگر قربانیان این حکومت از جمله داریوش و پروانه فروهر، سعید سلطانپور، عبدالرحمان برومند، حسن پاکروان، عبدالرحمان قاسملو، سعیدی سیرجانی، فرخ رو پارسا و به تازگی شیرین علم هولی، فرزاد کمانگر، مهدی اسلامیان، علی حیدریان و فرزاد وکیلی داشته است. افزون بر این پایه، نگارنده سه دلیل تاریخی و نمادین زیر را انگیزه ی کینه توزی ویژه جمهوری اسلامی برای کشتن بختیار می داند که علیرغم یکبار شکست، در بار دوم به وسیله سفلگانی به نام های فریدون بویر احمدی، محمد آزادی و علی وکیلی راد اجرا شد.

١) دولت بختیار به عنوان گزینه ی سوم: دولت بختیار با به اهتزاز در آوردن نام و تصویر دکتر مصدق، نماد دموکراسی و حکومت قانون درایران، در اصل الگوی یک حکومت ملی را در مقابل حکومت خودکامه ی شاه و نظام جمهوری اسلامی خمینی که بختیار آنرا ((مجهول مطلق)) می نامید، به ایرانیان عرضه کرد. در دی و بهمن ماه ١٣٥٧، علیرغم سیطره ی روزافزون هیجان عمومی، بختیار برای سی و هفت روز به کارزاری انتخاباتی دست زد. در این کارزار، بختیار کوشید که نظر مردم ایران را به حکومت دموکراسی که در آن رای آزاد و آزادانه مردم حرف اول و آخر را می زند جلب کند. در مقابل خمینی بر طبل حکومت اسلامی ((نه یک کلمه بیشتر و نه یک کلمه کمتر)) می کوبید وبا اظهار مطالب سخیفی چون ((من تو دهن این دولت می زنم، من دولت تعیین می کنم)) و نیز یورش عمالش به تظاهر کنندگان طرفدار قانون اساسی، ماهیت به قول بختیار ((دیکتاتوری نعلین)) را به نمایش گذارده بود. ((دیکتاتوری چکمه)) نیز در مقابل سیل نارضایتی مردم به زانو در آمده بود و با ناتوانی و خروج شاه و مقامات طرفدارش که بسیاری زودتر از او ایران را ترک کرده بودند، بدون اقبال می نمود. دکتر بختیار در مصاحبه ای با روزنامه ی لومتن در باره ی خمینی و حکومتش چنین گفت: ((هیچ‌کس نمی‌داند جمهوری اسلامی وی چیست و اگر کسی به متون گذشته مراجعه کند پشتش به لرزه در‌می‌آید. او نه تعدد گروه‌های سیاسی را می‌پذیرد نه دموکراسی را. می‌خواهد روحانیت قانون الهی را اجرا کند؛ همه چیز اینجا شروع می‌شود و اینجا تمام می‌شود)).

آری بختیاردر نهایت این کارزار انتخاباتی پر خروش را در زمانه ای انقلابی باخت، ولی او کارزار انتخابات تاریخی را نباخت. بختیار گزینه ی سوم حکومت دموکراسی را در امتداد انقلاب مشروطیت و حکومت دموکراسی مصدق، برای سی و هفت روز در تاریخ ایران به منظور بهروزی و نیکبختی مردم به ایرانیان ارایه داد. همان گزینه ای که اکنون به خواست جمهور مردم ایران تبدیل شده است. بنابر فرمان خامنه ای و رفسنجانی و سایر آمران نظام ولایت فقیه، نماینده ی بارز و با شهامت این گزینه ی سوم می بایستی به قتل می رسید.

٢) جدایی دین از دولت: بختیار استوار و بی پروا خواستار جدایی دین از دولت شد. او با عنوان کردن طرح واتیکانی کردن قم مشخص کرد که بهیچ روی دخالت ملایان در امر حکومت را نمی پذیرد. در آستانه ورود خمینی به ایران، خبرگزاری فرانسه از بختیار پرسید که‌ ((آیا در صورت‌ بازگشت‌ آیت‌ا... خمینی‌ به‌ کشور، قدرت‌ را به‌ وی‌ تسلیم‌ خواهد کرد یا خیر؟ وی‌ گفت‌: امور سیاسی‌ را نمی‌توان‌ در اختیار یک‌ چهره‌ مذهبی‌ گذاشت‌. آیت‌ا... خمینی‌ یک‌ شخصیت‌ مذهبی‌ هستند و قابل‌ احترام‌ مردم‌ ایران‌، ولی‌ یک‌ چهره‌ سیاسی‌ نیستند)) (1). دکتر بختیار در روزهای آخر نخست وزیریش در مجلس سنا گفت: «در این مملکت روحانیت همه کاره هستند جز [پرداختن به] معنویت و مذهب، با معنویات و مذهب کاری ندارند، ولی دایماً در حال میتینگ هستند و کار سیاستمداران را می‌کنند. این‌ها افرادی ... پر‌مدعا هستند [البته] تا وقتی که جلوی آن‌ها ایستادگی نمی‌شود.)) شش ماه پس از سقوط دولتش، در نخستین گفتگو با رسانه ها در پاریس اعلام کرد که ملایان بایستی به مساجد بازگردند.

دکتر بختیار را از نقطه نظر دانش، بینش و شهامت در عنوان کردن نظریه جدایی نهاد دولت از نهاد حوزه علمیه و دین به ویژه در بحبوحه ی ابراز عبودیت به خمینی، می توان جفرسن ایران نامید. تامس جفرسن سومین رییس جمهور آمریکا اندیشه وری بزرگ بود که در نامه ای مشهور و تاریخی در پشتیبانی راسخ از جدایی دین و دولت به منظور حفظ استقلال و احترام هر یک، از تمثیل ((دیوار کشی میان دو نهاد کلیسا و حکومت)) استفاده کرد. اکنون بیشتر ایرانیان و گروهی از ملایان و نظریه پردازان دینی و برخی یاران سابق خمینی نیز به اهمیت بنیادین جدایی دین از دولت در ایران پی برده اند. در ابراز این مهم، بختیار نزدیک به سی سال جلوتر از دیگران بود. مجازات این خواسته درست و تاریخی بختیار از نظر دین فروشان جمهوری اسلامی مرگ بود.

٣) اعتقاد به انسانیت و عقلانیت: بختیار عضو دیرینه حزب ایران بود، حزبی که اساسا خواهان سربلندی، آزادی، آبادی و دموکراسی برای ایران بود. نیکبختی انسان و فراهم کردن زمینه ی دستیابی و تداوم آن از اصول پایه ای این حزب به شمار می رفت. بختیار در اوایل دوران پس از انقلاب، در یک سخنرانی در حضور هزاران ایرانی در لندن گفت: ((من اول انسانم، دوم ایرانیم و بعد مسلمانم.)) او به انسان متکی به عقل و تعقل باور داشت و عقلانیت را سنگ بنای کار سیاسی و دموکراسی می دانست. او تفاوت نگرش عقلانی خود در برابر روش خود محوری و فاشیستی خمینی را اینگونه مطرح کرد: ((من معتقدم که شما باید آزاد باشید و انتخاب بکنید. من معتقدم که آنچه من می‌‌گویم وحی منزل نیست. من می‌گویم شما آنچه را که من می‌گویم بسنجید با معیار اصول فلسفی و اخلاقی و... [هر گونه حزب و] اجتماعی که دارید [و] بعد انتخاب بکنید... ایشان [خمینی] از یک موضعی صحبت می‌کنند که آنچه را که من می‌گویم باید بشود من از یک موضع دیگری صحبت می‌کنم و آن این است که هرچه من می‌گویم بسنجید با تعقل، بدون هیجان روحی، بدون داد و فریاد و راه خودشان را انتخاب بکنند...)) در پاسخی نغز در باره ی اینکه طرفدارانش چه کسانی هستند گفت: آنها که پیش از سخن گفتن می اندیشند. حکومت سفله پرور اسلامی که دانشوری و عقلانیت را دشمن خود می داند، کمر به نابودی این نماد اندیشه وری بسته بود.

بختیار اندیشه ور بود و در ابراز اندیشه اش زیر بار ترور نرفت. مردی که با سی و هفت روز حکومتش و دعوت مردم به اندیشه ورزی و تامل، پژواک نوشته ی تاریخی الکساندرهامیلتون، نظریه پرداز برجسته دموکراسی آمریکا برای ایران است. هامیلتون در سال ١٨٧٨ در نخستین مجموعه فدرالیست مطلبی به این مضمون می نویسد: ((آیا مردمان یک کشور براستی می توانند شایستگی خود را با تاسیس حکومتی نیکو بر اساس تامل و انتخاب به ثبوت برسانند؟ یا آنکه همواره در تعیین سامانه ی سیاسی کشورشان تسلیم تند باد حادثه و جبر زمانه می شوند؟ اگر اندک درستی در این دو پرسش وجود داشته باشد، شرایط بحرانی موجود دیگر بار ما را در برابر انتخاب یکی از این دو گزینه قرار داده است. دوباره مرتکب اشتباه شدن نشانگر بدبختی عمومی نوع بشر است)).

به امید آنکه مردم ایران با زدودن هر چه زودتر حکومت سفلگان و سفله پرور جمهوری اسلامی، اینبار به حکومتی عقلانی بر اساس تامل و انتخاب دست یابند. جز این می بایستی با یاد فرزاد کمانگرها، احسان فتاحیان ها، اکبر محمدی ها، محمد جعفر پوینده ها و شیرین علم هولی ها، گفته ی دکتر بختیار در روزهای نخست وزیری اش را تکرار کرد که: مسکین من و رنج های بی حاصل من.

منابع:

1- http://www.rasekhoon.net/article/Show-21660.aspx

2- بیشتر نقل قول های مستقیم از دکتر بختیار، برگرفته از آرشیو رادیو زمانه بر اساس روزنامه های دوره ی انقلاب است.

برای تو بانوی دموکراسی ایران

2010-05-02T21:46:00.000-07:00

برای تو بانوی دموکراسی ایران

برگردان شعرهایی از والت ویتمن با امید استقرار دموکراسی در ایران

یادداشت و برگردان از حمید اکبری

یادداشت:

برگردان شعرهای زیر را به استادم، آقای دکتر هوشنگ کشاورز صدر، که مرد اندیشمند و خستگی ناپذیر راه دموکراسی برای ایران است تقدیم می نمایم. دکترکشاورز صدر چهره ی شناخته شده و متواضعی است که از نوجوانی با پیمودن راه مصدق درنیل به هدف استقرار آزادی و دموکراسی در ایرانی که بیش از جانش دوست می دارد همواره اندیشیده و کوشیده است. او درکنار دانش وسیع اش در زمینه های گوناگون، بی شک از برجسته ترین دانشمندان جامعه روستایی ایران است وانقلاب مشروطه را نیزبه دقت می شناسد.

اندیشه وری از ویژگی های ممتاز دکتر کشاورز صدر است. سخنی را نسنجیده نمی گوید و موارد و مشکل های جامعه ایران را با تاملی ژرف مورد شناسایی و بحث قرار می دهد. تمثیل کلامش در میان همه ی ایرانیان سرشناسی که دیده ام بی مانند است و بر جان و خرد شنونده می نشیند. در قضاوت در باره ی شخصیت های تاریخی و سیاسی هرگز جنبه ی اعتدال را کنار نمی گذارد و مانند استادش، غلامحسین صدیقی، شرط انصاف را پیشه ی خود کرده است. در رفتار و اخلاق، دموکرات منش و بزرگوار است و در دوستی اش بی همتا. در مورد وی می بایست بیش از این گفت و نوشت. در اینجا با ارج گزاری بر راهنمایی ها و بزرگواری هایش نسبت به شاگردان و یارانش، این امر را به آینده می سپارم.

والت ویتمن*:

((والت ویتمن (1892-1819) شاعری است با صدایی اصیل برای دموکراسی در آمریکا. در پی سپری کردن دوران کودکی در بروکلین، او سالهای بسیاررا درمانهاتان و واشنگتن گذراند. در همان سالها بود که ویتمن از نزدیک شاهد بازگشت سربازان از جبهه های جنگ داخلی آمریکا بود و در بیمارستان ها از زخمی ها مراقبت می کرد. انسانیت فراگیر ویتمن وعشق به زندگی شهری (به ویژه مانهاتان)، همدرد بودن با همه گونه مردمان و درک دوراندیشانه و به نوعی پیشگویانه اش از واقعیت ((رویای آمریکایی))، از او شاعری ساخته است که مانند دوره ی جنگ داخلی، همچنان با روزگار امروز نیز مربوط است.))

*این نوشته ی کوتاه در باره ی والت ویتمن و نیز برگردان های زیر از کتاب ((من ترنم های آمریکا را می شنوم: شعرهای والت ویتمن برای دموکراسی، مانهاتان و آینده، چاپ نشرهنرشاعری انویل - نیویورک)) برگرفته شده است.

((برای تو [بانوی] دموکراسی [ایران]))

به این سو بیا، برایت قاره را گسست ناپذیر می سازم،

برایت پرشکوه ترین نژادی که تا کنون خورشید برآن تابیده است را خواهم ساخت،

برایت سرزمین هایی با جاذبه ایزدی می سازم،

تنیده با عشق یاران،

تنیده با عشق یاران به بلندای عمرشان.

برایت همراهانی تنومند به سان درختان روییده بر کنار همه رودخانه های آمریکا [و ایران] و نیز در کرانه های دریاچه های پنجگانه [و دریای خزر و خلیج فارس] و در همه ی چمن زارها خواهم کاشت،

برایت شهرهایی جدایی ناپذیربا دستانی بر گردن یکدیگر خواهم ساخت،

بوسیله عشق یاران،

با عشق مردانه یاران.

همه اینها برای توست از جانب من، ای دموکراسی، برای خدمت به تو بانوی من!

برای تو، برای توست که این آوازها را چهچه می زنم.

((به کشورها))

به همه ی کشورها و یا هر یکی از آنها و یا هر شهری در آنها،

اطاعت کم بدار و مقاومت فزونی دار،

یکبار اطاعت بی چون و چرا، و همانا برده ی کامل شدن،

یکباره برده ی کامل شدن، و همانا که هیچ کشور، ملت و شهری در این جهان

دیگر رهایی نیابد.

((رویایی اندر رویا داشتن))

من در رویایی اندر رویا، شهری شکست ناپذیر در مقابل هجوم همه زمین دیدم،

در رویایم شهرنوینی بود مالامال از دوستان،

و در آن هیچ کیفیتی والاتر از قوت عشق نبود،

عشقی که هدایتگر همه چیز و همه کس بود،

عشقی که در هر ساعت در کردار مردمان آن شهر هویدا بود،

و در همه ی گفتار و نگاهشان.

((پیروزمندان راستین))

کشاورزان، مسافران و کارگران کهنسال (با همه ی زمینگیری و خمیدگی)،

ملوانان کهنسال بازگشته از بسیار سفرهای مخاطره آمیزدریایی و طوفان و کشتی های در هم شکسته،

سربازان بازگشته از میدان های جنگ، توام با شکست ها و مملو از زخم ها و خراش ها،

همان بس که اینان نجات یافتگانند – بی تزلزل ماندگان زندگانی دراز!

و بر فراز تقلاها، آزمایش ها و مبارزاتشان است که پدیدار شده اند – که همین به تنهایی،

آنها را پیروزمندانی راستین می سازد.

((من برای مدتی دراز جستجو می کردم))

من مدتی دراز برای یافتن ((مقصود ها)) جستجو می کردم،

برای یافتن سرنخی که گره معمای تاریخ گذشته را برای خودم بازگشایی کنم و نیز برای این نغمه ها – و اکنون آنرا یافته ام،

آنرا دربرگ های قصه های کتابخانه نیافته ام، (قصه هایی که من نه قبول و نه رد می کنم،)

و آنرا بیش از اسطوره ها در همه جای دیگرمی یابی،

آنرا در حال حاضر می یابی، بر روی زمین در همین امروز،

آنرا در دموکراسی می یابی - (هدف و منظورهمه ی گذشته،)

در زندگانی یک مرد و یا یک زن در همین امروز است – آدم معمولی امروز،

در زبان ها، آداب و رسوم اجتماعی، ادبیات و هنر است،

در نمایشگاه گسترده ای از ساخته های دست بشر است: کشتی ها، ماشین ها، سیاست، آیین، پیشرفت های مدرن و مبادله میان

ملت ها،

همه برای روزگار مدرن، برای مردمان معمولی امروز.

تسخیرناپذیران

2010-01-06T00:01:00.000-08:00

تسخیر ناپذیران

حمید اکبری

تقدیم به همه زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران از جمله حمید رضا خادم، فرزاد کمانگر، بهروز جاوید تهرانی، منصور اسانلو، شیوا نظر آهاری، بهاره هدایت، احمد زید آبادی، عبدالله مومنی، پیمان عارف، سید محمد کاظمینی بروجردی و مهوش ثابت (هموطن بهایی که به جرم بهایی بودن در زندان است).

فیلم بر روی پرده ی ((تسخیر ناپذیر)) به کارگردانی کلینت ایستوود و بازیگری مورگان فریمن و مت دیمون آموزنده و روح افزاست. این فیلم تصویرگر ابتکاری است که نلسون ماندلا در اوایل ریاست جمهوری اش در تقویت آشتی ملی و پراکندن فضای تفاهم در آفریقای جنوبی به کار می برد. ماندلا آگاه است که ((راگبی)) ورزش محبوب سفیدپوستان است و تیم ملی راگبی نشان غرور ملی آنها و نیکتر می داند که سیاه پوستان از تیم ملی به عنوان یکی از نشانه های بارز دوره ی نژاد پرستی بیزارند. او خود نیز کسی است که در سالیان مدید اسارت و مبارزه همواره خواهان شکست تیم ملی راگبی آفریقای جنوبی نژاد پرست در مقابل هر تیم دیگری بوده است. اکنون در مقام اولین رییس جمهور پس از آپارتاید متوجه است که می بایستی همین زمینه ی تضاد آشکار را به سرمشقی برای اتفاق ملی تبدیل کند و در پیشبرد سیاست آشتی هیچ گونه تزلزلی بخرج ندهد.

برای موفقیت دراینکار، ماندلا نخست رویاروی هم حزبی ها و همکاران خود در دولت می شود و بر ضرورت غلبه کردن بر تمایلات تلافی جویانه تاکید می ورزد. ماندلا در جواب یاران و منتقدانش که او را در پیگیری این برنامه ملامت می کنند و یادآور مخالفت خود وی با تیم ملی راگبی می شوند، ابراز می دارد که شرایط دگرگونه شده و مبارزه ی امروزبرای آشتی و یگانگی است. سپس ماندلا همیاری کاپیتان تیم ملی راگبی را برای دستیابی به هدفش که جلب پشتیبانی همگانی و ملی سیاهان و سفیدان از تیم ملی راگبی در مسابقات جام جهانی ١٩٩٥ در آفریقای جنوبی است، بدست می آورد. این ابتکار و همکاری علیرغم برخی از موانع و مشکلات در مسیر درست پیش می رود و تیم ملی با برخورداری از پشتیبانی روزافزون اکثریت مردم آفریقای جنوبی به مسابقه نهایی در مقابل تیم نیوزیلند می رسد. در آغاز مسابقه، ماندلا در احترام به غرور سنتی سفید پوستان در زمینه ورزش راگبی، با در بر داشتن کلاه و پیراهن ویژه ی تیم ملی در ورزشگاه ظاهر می شود و از بازیکنان تیم ملی دیدار و برایشان آرزوی پیروزی می نماید. آفریقای جنوبی نیوزیلند را شکست می دهد و قهرمان جام جهانی می شود. سرمشقی بزرگ برای یگانگی ملی شکل می گیرد.

در حین دیدن این فیلم بی اختیار برایم مقایسه پیش آمد میان ماندلا و خمینی. مگر نه اینکه جور و ستم ناشی از نظام نفرت برانگیز تفکیک نژادی نسبت به سیاهان آفریقای جنوبی به مراتب بیشتر از صدماتی بود که ایرانیان بر اثر سیاست های خودکامه شاه دیده بودند؟ مگرنه اینکه ماندلا بیست و هفت سال را در زندانی به اندازه هیکلش اسیر بود و خمینی علیرغم تبعید، در نجف آزادنه و با داشتن امنیت به تبلیغ حکومت ولایت فقیه مشغول بود؟ پس چگونه بود که ماندلا اینچنین با سخاوت و گشاده رویی، دموکرات منشی و درایت در راه صلح و صفا و آشتی کوشید و خمینی آنچنان دست به خونریزی، انتقام جویی و تخریب و ایجاد دشمنی زد؟ ماندلایی را می بینیم که دی کلرک – آخرین رییس جمهور نظام آپارتاید – را به عنوان معاون خود بر می گزیند و خمینی را می بینیم که فرماندهانی که ارتش را تسلیم او کردند شبانه به قتل می رساند. ماندلایی که بلافاصله با درک اهمیت مسایل اقتصادی برای بازسازی کشورش با مشارکت کامل سفید پوستان کوشید و خمینی که صاحبان صنایع را تاراند و اقتصاد را متعلق به ((خران)) دانست! ماندلایی که دست دوستی به سوی کشورهای سابقاً پشتیبان نظام آپارتاید دراز کرد و خمینی که با گروگانگیری آمریکایی ها باعث آبروریزی و گرفتاری های ادامه دار برای ایران و ایرانیان در سراسر جهان شد.

علت این اختلاف اساسی میان ماندلا و خمینی چه بود؟ آیا سابقه ی تحصیلات ماندلا به عنوان حقوقدان و نیز وجود حزبی که به هر صورت او را موظف به رعایت موازین حزبی می کرد در مقایسه با مذهبی بودن خمینی و اتکای بر کیش شخصیت و جوابگو نبودن به هیچکس جز خودش می تواند جنبه هایی از تفاوت مشی این دو نفر را نمایان سازد؟ پاسخ این پرسش ها مطالعه و پژوهش های دقیق تر و مفصل تری را می طلبد. افسوس که حاصل این تفاوت اما برای مردمان آفریقای جنوبی باعث غرور و برای ایرانیان باعث سرشکستگی توام با رنج های ناشی از خسارت های وارده بر مردم و مملکت در عرض سی و یک سال گذشته است.

اما انگیزه اصلی من برای نوشتن این مقاله کوتاه، برگردان و ترجمه شعر زیر از ویلیام ارنست هنری و تقدیم آن به همه زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران است. این شعری است که ماندلا آنرا برای تشویق کاپیتان تیم ملی راگبی در رهبری و برانگیختن همبازی هایش بازگو می کند. ماندلا به کاپیتان می گوید که در طول بیست و هفت سال اسارت در زندان جزیره رابین او همواره شعر ((تسخیر ناپذیر)) نوشته ی هنری را برای حفظ روحیه خود زیر لب زمزمه می کرده است. با امید آزادی همه زندانیان سیاسی ایران:

تسخیر ناپذیر*

در فراسوی شبی که مرا در بر گرفته

سیاه فام چون مغاکی میان دو قطب

سپاسگزار هر آنچه خدایانم

که مرا روحی تسخیر ناپذیر بخشیدند.

در چنگال ضربات مرگبار زمانه

نه خم به ابرو آورده ام و نه های های گریسته ام

و در زیر پتک آوار بخت بد

خونین چهره ای سربلندم.

ورای این مکان مملو از خشم و اشگ

فقط بلندای سایه ی وحشت پدیدار است

و با گذر این همه سال تهدید و رنج

در من، نشانی از ترس نیست و نخواهد بود.

نمی هراسم، نه از تنگی دریچه رو به بیرون

و نه از مجازات پیش نوشته بر دستور

[زیرا:]

من فرمانده سرنوشت خویشم

من سردار روح خویشم.

* ویلیام هنری در سن دوازده سالگی دچار بیماری سل استخوان شد که منجر به قطع یک پایش گشت. او این شعر را در هنگام بستری بودن در بیمارستان در سال ١٨٧٥ نوشت. هنری سی سال پس از این زندگی کرد و در پی تالیف آثاری چند در سن ٥٣ سالگی در گذشت.

ندای جوانان صلح دوست و دموکرات ایران: ((بگذارید این وطن دوباره وطن شود))* برای ندا آقا سلطان و همه جانباختگان راه آزادی و دموکراسی ایران

2009-10-31T10:53:00.000-07:00

حمید اکبری

این مقاله پیشتر در نشریه های وزین ((عصرنو))، ((میراث ایران)) و (( شهروند)) و سایر نشریات چاپ شد ه است. متن زیر از تارنمای سایت ((عصر نو)) برداشت شده است.

امروز جوانان و مردم ایران نه فقط سی سال تجربه ی حکومت استبداد دینی، بلکه بیش از صد سال تجربه ی دموکراسی خواهی از زمان انقلاب مشروطه را پشت سر دارند. ایرانیان دیگر نیک می دانند که ملتند، نه اُمت. ملتی که به آن درجه از بلوغ و تکامل رسیده است که دیگر نخواهد گفت ((هر کس که بیاید بهتر از دیکتاتور امروز خواهد بود)). ملتی که می خواهد آزادی را در قالب یک دموکراسی مدرن و سازگار با منشور جهانی حقوق بشر داشته باشد.

وقتی که جوان بودیم، بزرگسالان می گفتند که ما از برای تو سخن می گوییم. آن هنگام سی سال پیش، ١٣٥٧ بود و سال انقلاب. گفتند و باور کردیم که (( هر کس بیاید بهتر از شاه خواهد بود!)) و بدون پرسش و برای آنچه ازلی و ابدی است، یعنی ((آزادی)) به خیابانها رفتیم.
اما خمینی از آزادیخواهی ایرانیان سؤاستفاده و آنرا مبدل به حکومت استبداد دینی جمهوری اسلامی کرد. کشت و کشت و کشت! و ما ماندیم، بهت زده از پشته ای بی پایان از کشته ها! فرماندهان ارتشی را که خمینی در بهشت زهرا به آنها وعده ی بخشش داد ه بود در پشت بام یک مدرسه تیرباران کردند. مقامات حکومت شاهنشاهی را که برخی ماندن در وطن خود را به گریز ترجیح داده بودند، بدون محاکمه در کمال قساوت کشتند. سپس هزاران هزار جوان آرمانخواه طرفدار سازمان های چپ و مجاهدین خلق را که پیشتر به انقلاب خدمت کرده بودند، به جوخه های اعدام سپردند و تنها با چاپ نامشان در روزنامه، خانواده های آنها را از سرنوشت اندوهبارشان آگاه ساختند. کشتار در سالهای شصت ادامه پیدا کرد و در تابستان ١٣٦٧ هزاران زندانی سیاسی را که قرار بود آزاد شوند، قتل عام کردند. و آنگاه که خاکستر خاموشی و سوگواری بر پهنه ی ایران نشست، جمهوری اسلامی همچنان به قتل و کشتاردهها اندیشمند و مبارزی که خاموشی نگزیدند ادامه داد.
سعیدی سیرجانی، آن نویسنده ی پرتوان را که زودتر از هر کسی ماهیت خامنه ای و ولایتش را رسوا کرد، بس ناجوانمردانه با آمپول هوا کشتند. عبدالرحمان قاسملو را که به آنها اعتماد کرده بود، در اتریش به قتل رساندند. عبدالرحمن برومند را با فرو کردن چاقو در گردنش در پاریس کشتند. شاپور بختیار را با بریدن گردن و رگ های دستش به قتل رساندند. شرفکندی و یارانش را در برلین به رگبار مسلسل بستند. داریوش و پروانه فروهر را دشنه آجین کردند. محمد مختاری، محمد جعفر پوینده، مجید شریف و پیروز دوانی را نیز در قتل های زنجیره ای نابود کردند. ابراهیم زال زاده را گوش و بینی بریدند و در بیابانها پرتاب کردند و هزاران قتل و ظلم دیگر نسبت به مردم و آزادیخواهان مرتکب شدند.
در پی سرکوبی خیزش دانشجویی در تیر ماه ١٣٧٨، دانشجویان آزادیخواه چون عزت ابراهیم نژاد و اکبر محمدی را کشتند، یا مانند احمد باطبی و منوچهر محمدی برای سالها زندانی و شکنجه کردند و پس از گذشت ده سال، کماکان بهروز جاوید تهرانی را در بند و زیرشکنجه نگهداشته اند. تا به این روزهای امیدوارانه و سوگوارانه آخر خرداد و آغازین تیر ماه ١٣٨٨می رسیم. آنگاه می بینیم که هنوز جوانان و آزادیخواهان را می کشند، یا زندانی و شکنجه می کنند تا آنها را از خواسته ((آزادی)) مایوس کنند.
ولی این مستبدان دین فروش غافلند که آزادیخواهی هرگز نخواهد مرد و جوانان امروز، خلاف سی سال پیش متکی بر نفس آگاه خویشند و دیگر پیرو بی چون و چرای ملایان و مکلایان نیستند. و جای بسی امیدواری است که آزادیخواهی در جوانان این نسل مبتنی برمشارکت مستقیم در تعیین سرنوشت خود و داشتن حقوق شهروندی است. شواهدی نشان می دهد که جوانان در عین ارج گذاری به مفهوم کلی آزادی، در تلاش فراهم آوردن مفاهیم مشخص آن مانند داشتن حق رای در چهارچوب حکومت دموکراسی هستند. از اینروی است که می گویند: ((رای مرا پس بگیر)) و یا با برادران و خواهران شهیدشان عهد می بندند که: ((رای تو پس می گیرم)). جوانان می گویند ((مرگ بر دیکتاتور، چه شاه باشه، چه دکتر))، زیرا آگاهند که مانع برخورداری از حکومت دموکراسی در ایران فقط وجود یک شخص اگرچه به غایت منفور مانند احمدی نژاد نیست، بلکه مشکل در ساختار حکومت های دیکتاتوری است که از نظام های استبدادی چون ولایت فقیه بر می خیزد. جوانان امروز دیگر دچار طلسم آن رهبری که به دروغ در ماه دیده می شود نیستند، آنها بر نیروی لایزال و فزاینده گروهی خود استوارند، سرود فرهنگی و ضد جهل ((یاردبستانی )) را می خوانند و فریاد بر می آورند: ((نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم)). و بدین گونه است که آنها جنبه های عقلانی جنبش دموکراسی خواهانه متکی بر خرد گروهی و مسوولانه خود را با استفاده از تکنولوژی مدرن به معرض دید جهانیان گذارده اند.
وانگهی، امروز جوانان و مردم ایران نه فقط سی سال تجربه ی حکومت استبداد دینی، بلکه بیش از صد سال تجربه ی دموکراسی خواهی از زمان انقلاب مشروطه را پشت سر دارند. ایرانیان دیگر نیک می دانند که ملتند، نه اُمت. ملتی که به آن درجه از بلوغ و تکامل رسیده است که دیگر نخواهد گفت ((هر کس که بیاید بهتر از دیکتاتور امروز خواهد بود)). ملتی که می خواهد آزادی را در قالب یک دموکراسی مدرن و سازگار با منشور جهانی حقوق بشر داشته باشد. ملت جوانی که با هدف استقرار ایرانی دموکرات، مدرن و شاداب و در دادخواهی برای ((نداهای)) وطن، این چهره های جاودانه نقش بسته در شقایق های ایران، این ندا را سر می دهد:
((بگذارید این وطن دوباره وطن شود.))
_________________
* ((بگذارید این وطن دوباره وطن شود)) عنوان شعر معروف لنگستون هیوز به ترجمه ی احمد شاملو است. این شعرکه بیانگر دردهای مشترک آزادیخواهان جهان است در سایت ((چراغ های رابطه)) موجود است.

اعترافات و سوداهای هاشمی رفسنجانی: نظام جمهوری اسلامی در سراشیبی بدون بازگشت سقوط

2009-07-20T23:24:00.000-07:00

اعترافات و سوداهای هاشمی رفسنجانی: نظام جمهوری اسلامی در سراشیبی بدون بازگشت سقوط

حمید اکبری

آقای هاشمی رفسنجانی در مقام و موقعیت یک عنصر اساسی و پایدار نظام سی ساله استبداد دینی جمهوری اسلامی، به زبان مؤدبانه، آدم مرموز و پیچیده ای است و به زبان عامیانه و یا گویاتر، آدم هفت خط و مکاری است. بهر روی که او را بشناسیم و هر انگیزه ای که برای سخنان او در نظر بگیریم، آنچه وی از جایگاه نماز جمعه ٢٧ تیرماه بیان نمود را می توان به دو بخش حایز اهمیت تقسیم کرد: اعترافات و سوداها.

آقای هاشمی معترف شد که:
حکومت دچار بحران است؛
اعتماد مردم از نظام سلب شده است؛
مردم بوسیله نظام آسیب دیده اند؛
خانواده ها عزادار شده اند؛
زندانی سیاسی در نظام وجود دارد و آزادی رسانه ها در ایران وجود ندارد؛
او همچنین از نارضایتی ((علما)) خبر داد و با تکیه بر حدیث، اتخاذ و حفظ مقام ولایت را منوط به رای و رضایت مردم دانست و نسبت به مخاطرات بین المللی در نتیجه ی شکاف در نظام هشدار داد.

آقای هاشمی این اعترافات را نه از سر دلسوزی برای آزادیخواهان و سوگواران کرده است و نه برای یاری رساندن به دموکراسی خواهان. او این اعترافات را نمود تا به سوداهای خود بپردازد. سودای:
رهبری کردن ((فرا جناحی)) نظام با رایزنی با علمای ناراضی و اعضای مجلس خبرگان؛
فریفتن و آماده سازی مردم برای دلبستگی دگرباره به نظریه ی متناقض ((جمهوریت و اسلامیت))؛
آرام کردن مردم با هدایت جریان ((بیعت)) میان متولیان نظام؛
جای انداختن این دروغ که جمهوری اسلامی قبل از آمدن احمدی نژاد بر اساس ((الفت)) اداره می شده است و تنها پس از رییس جمهور شدن اوست که ستمکاری متداول شده است!
و سودای ایفای دگر باره ی نقش خود به عنوان ناخدای کشتی نظام برای عبور از بحرانی دیگر.

اما، آقای هاشمی که عمری است با توسل به حیله گری و قساوت، نظام و مرکزیت خود را در آن حفظ کرده است، با سرمستی ناشی از سی سال بر اریکه قدرت نشینی، قادر نیست که به این مسئله ی اساسی معترف شود که این مرتبه، این مردمند که تصمیم خواهند گرفت و به هیچ چیزی کمتر از برقراری عدالت و استقرار دموکراسی در ایران رضایت نخواهند داد. ولو او و دیگر سران نظام هم نخواهند که مانند شاه اعتراف کنند که ((صدای انقلاب ملت را شنیده اند))، این انقلاب آغاز شده است. خیزش جاری مردم فقط یک ((بحران)) گذرا نیست که با به مشهد رفتن آقای هاشمی و تجدید ((بیعت)) با علمای طرفدارش برطرف شود.

آنچه در ایران در جریان است، یک انقلاب قوی مسالمت آمیز برای احیای غرور ملی پایمال شده ایرانیان است. خروش مردم فقط ناشی ازانتخابات اخیر نیست، ریشه در سی سال حقارت کشیدن و هیچ انگاشتن آنها به وسیله جمهوری اسلامی دارد. شاید برخی جوانان برومند میهن بنابر سن خود و تاریخ تحریف شده و پنهان مانده ی مملکت ما به روشنی قادر به تمیز صدف از خزف نباشند. اما وجدان و حافظه ی جمعی ایرانیان، تاریخ خونین و حقارت آوری که آخوندهای حکومتی و پیروانشان برای آنها رقم زده اند را هرگز به دست فراموشی نخواهد سپرد. معنای این حافظه ی تاریخی، انتقام جویی نیست که خود بی آینده و مرگ آفرین است. معنای آن چیرگی خرد جمعی برای نایل آمدن به آزادی و نیکبختی انسان ایرانی و نفی دور باطل تزویر و مکر متولیان رنگارنگ حکومت اسلامی است که فقط در پی حفظ مقام و مکنت خود و ادامه ی خودکامگی و تاراج ثروت ملی ایران هستند.

مردم در پی تثبیت نظام دینی نیستند که آقای رفسنجانی به نقش منجی آن در بیاید. مردم ایران که دست کم نود و نه درصد آنها مسلمان هستند برای دست یافتن به ((اسلامیت)) در تلاش نیستند. کدام شعارشان برای به دست آوردن ((اسلامیت)) است؟ مردم ایران در پی استقرار ((جمهوریتی)) هستند که هیچ گاه از سی سال پیش در ایران وجود نداشته است. حافظه ی جمعی نیز هرگز این ادعای دروغین را نمی پذیرد که در دوره ی آقای خمینی میزان رای ملت بود. کدام رای ملت؟ همانی که آقای خمینی در باره اش گفت ((اگر سی میلیون بگویند آری، من می گویم نه))؟ همانی که وقتی آقای بازرگان پیشنهاد ((جمهوری دموکراتیک اسلامی)) را کرد، آقای خمینی به او عتاب کرد: ((جمهوری اسلامی، نه یک کلمه بیشتر و نه یک کلمه کمتر))! یا همانی که آقای خمینی در تایید کودتای آمریکایی-انگلیسی علیه دکتر محمد مصدق، نماد دموکراسی ایران، با نفرت در باره ی دکتر مصدق گفت که ((او مسلم نبود، طولی نکشید که سیلی خورد، اگرمانده بود، سیلی بر اسلام می زد))! این آقایان از اسلامگرای اصولگرا گرفته تا اصلاح طلب، به خیال خود می توانند به شکل گوبلزی آنقدر این دروغ بزرگ را در باره ی دموکرات بودن خمینی تکرار کنند تا به صورت واقعیت برای مردم تبدیل شود، غافل از اینکه بقول پروین اعتصامی:
حدیث نیک و بد ما نوشته خواهد شد زمانه را سند و دفتری و دیوانی است

آنچه مردم ایران بر پایه تجربه، دانش و خرد می خواهند، جمهوریت و ایرانیت در مقابل استبداد دینی آخوندیسم است. شعارها و آوازهای مردم به شفافی دارای پیام داشتن ((حق رای)) و افتخار به ((ایرانی بودن))) در جامعه ای مملو از ((یاران دبستانی)) است:

((رای منو پس بگیر))
((برادر شهیدم، رای تو پس می گیرم))
((ای ایران ای مرز پرگهر))
((ایرانی می میمرد، ذلت نمی پذیرد))
((ایرانی با غیرت، حمایت، حمایت))
((یار دبستانی من))
...

و همانا ایران، سرزمین تاریخی ماست که هویت اصلی مردم ایران را تشکیل می دهد. مسلمانان جهان همه محترمند، ولی وجه تمایز ایرانیان با مردم مسلمان ممالک دیگر در تعلقشان به سرزمینی مجزا به نام ایران است. سرزمینی که به آنها هویت می بخشد، همان زادبومی که بقول آقای هوشنگ کشاورز صدر، ((سرزمین آشنای ماست)). در این سرزمین است که همه ی ایرانیان، زن و مرد، کودک و جوان و بزرگ، ترک و کرد و بلوچ و خراسانی و خوزستانی و ...، مسلمان و زرتشتی و بهایی و مسیحی و یهودی، شایستگی زندگانی با حقوق مساوی و برابر و در پناه قانون دموکراسی و حقوق جهانی بشر را دارند.

ولی آنچه برای آقایان خمینی، خامنه ای و هاشمی و سایر سردمداران نظام اسلامی هیچگاه مطرح نبوده است، ایران است. آقای خمینی از همان بدو ورودش در بهمن ماه ١٣٥٧ پس از پانزده سال دوری، احساسش در باره ی ایران را ((هیچ)) توصیف کرد. سپس مجلس شورای ملی را مبدل به ((مجلس شورای اسلامی)) و مجلس ((موسسان)) ملت را به مبدل به مجلس ((خبرگان)) امت کرد. به روایتی آقای خامنه ای در همان اوان اتخاذ مقام ولایت مطلقه ی فقیه به سپاه پاسداران و نیروهای مسلح اعلام کرد که حفظ نظام مهمتر از حفظ مرزهای کشور است! ونیز به روایتی دیگر همین خانم رهنورد در سالهای ٦٠ گفته بودند که حفظ حجاب زن مهمتر از حفظ خلیج فارس است!

روشن است که آنچه برای این آقایان اولی و اصل است، ((نظام)) اسلامی است نه کشور ایران. بدین ترتیب است که از همان بدو انقلاب این آقایان با ایجاد بحران هایی مانند گروگانگیری و سپس ادامه ی بیهوده جنگ در پی بازپس گرفتن خرمشهر و بعدها با صدور فتوای قتل سلمان رشدی و اخیرا با انکار جنایت هولوکاست و ماجراجویی در پیشبرد پروژه ی هسته ای، منافع ایران را فدای منافع ((نظام)) کرده اند. و از اینروی است که آقای رفسنجانی رییس مجمع تشخیص مصلحت ((نظام))) هستند.

در همین خطبه ی آخر، آقای هاشمی در مقام تایید و تحسین واژگونی ایران بوسیله ((اخوت اسلامی)) در صدر اسلام و حمله ی به ایران می گوید: ((پیمان برادری، پیمان با احزاب [کدام حزب در صدر اسلام وجود داشت؟]، پیمان با فرق و ادیان دیگرتبدیل کرد مدینه را به یک شهر متحد و نیرومند که در ظرف چند سال ۷، ۸ سال طول کشید که این مردم [اسلامی] توانستند از یک شهرک کوچک تنه بزنند به امپراطوری های بزرگ دنیا. آن طرفشان امپراطوری روم بود و این طرفشان ایران بود ...)). و این تنها باری است که هاشمی در اظهارات خود بدین گونه نام ایران را می برد، ولی در مقابل ٢٦ بار نام ((اسلام و یا اسلامی)) را بر زبان می آورد. این در حالیست که مردم معترض ایران همه روزه - و در همان روز جمعه - در خیابانها و در محوطه های دانشگاه آوازهای ملی میهنی و سرود ((ای ایران)) می خوانند.

باری، با اعتراض صلح آمیزمیلیون ها مردم آگاه و با شرف ایران در روز دوشنبه ٢٥ خرداد و کشتار، زخمی کردن، دستگیری و شکنجه ایرانیان بی دفاع و به ویژه جوانان وطن به وسیله عوامل نظام در روزهای آخر خرداد که منجر به شنبه ی خونین ٣٠ خرداد شد، دیگر شکی برای ایرانیان و جهانیان باقی نیست که این ((نظام)) می بایستی جایش را به حکومت دموکراسی منتخب مردم بدهد. ترن انقلاب مسالمت آمیز مردم ایران بسوی پیروزی به حرکت در آمده است و برخوردار از مقصد و رهبر و نماد است. مقصدش، آزادی درچارچوب دموکراسی برمبنای اعلامیه جهانی حقوق بشر و جدایی دین از دولت است. رهبرش مردم آزاده و دموکراسی خواه ایران است. ندا ها و سهراب ها نمادش هستند.

جان کلام اینست که اعترافات آقای هاشمی که عنوان آنها از جایگاه نماز جمعه بی سابقه است، حاکی از سه واقعیت بزرگ است:
١) خروش و اعتراض فراگیر و فزاینده مردم در رویارویی با حکومت، بقای نظام را به مخاطره جدی افکنده است.
٢) شکاف میان ملایان واقعی و بزرگ است و نبرد قدرت فزاینده ای در جریان است.
٣) ریاست جمهوری احمدی نژاد درجهان بی اعتبار است و نظام در عرصه ی جهانی منزوی و آسیب پذیر است.

این سه واقعیت، شرایطی استثنایی برای آزادیخواهان دموکرات در داخل و خارج به وجود آورده است تا با سازماندهی، هماهنگی و همکاری بتوانند بر کوشش خود برای زدودن مسالمت آمیز تمامیت نظام جمهوری اسلامی و جایگزینی آن با حکومت دموکراسی، شدت بخشند. نظام جمهوری اسلامی در جهت معکوس در سراشیبی بدون بازگشت سقوط است. دیگر نه تهدیدهای خامنه ای و فیروزآبادی و نه بیعت خواهی رفسنجانی می تواند از این سقوط جلوگیری کند. این بر دموکراسی خواهان است که این سقوط را شتاب بخشند.

آن کس که پیشتر از دیگران شهامت آشکار کردن ماهیت پلید خامنه ای را داشت

2009-07-12T04:59:00.000-07:00

به يکباره جان در ستم سوختن مرا بهتر از با ستم ساختن
(سعیدی سیرجانی)

باز چاپ نامه ی تاریخی علی اکبر سعیدی سیرجانی به سید علی خامنه ای:
آن کس که پیشتر از دیگران شهامت آشکار کردن ماهیت پلید خامنه ای را داشت

(آدمیزاده ام آزاده ‏ام و دلیلش همین نامه، که در حکم فرمان آتش است و نوشیدن جام شوکران، بگذارید آیندگان بدانند که ‏در سرزمین بلاخیز ایران هم بودند مردمی که دلیرانه از جان خود گذشتند و مردانه به استقبال مرگ رفتند.‏)
جمله پایانی نامه ی زنده یاد سیرجانی خطاب به علی خامنه ای که منجر به قتل وی شد

یادداشت از حمید اکبری: پانزده سال پیش، علی اکبر سعیدی سیرجانی یکی از نخستین قربانیان عطش قدرت پرستی دیوانه وار علی خامنه ای، ولی مطلقه ی فقیه جمهوری اسلامی گشت. زنده یاد سعیدی سیرجانی از تواناترین نویسندگان و پژوهشگران معاصر ایران به شمار می رود. او نویسنده و کوششگر در تصحیح بیش از سی کتاب در زمینه های تاریخ و ادب ایران است. دکتر احسان یارشاطر، پژوهشگر و ایرانشناس بزرگ کشورمان در باره ی سعیدی سیرجانی چنین می نویسد: ((و سعیدی رادمردی درست اندیش و آزادفکر و بری از تعصب بود؛ در جستجوی حقایق تلخ مبرم بود و درابراز آنها بی باک؛ و با این همه طبعی لطیف و خاطری مصفا داشت، نکته سنج و شیرین سخن بود و گفتارش به مثلها و نقشهای فریبای خیال آراسته بود. قلمش چیزی از سِحر در خود داشت. من نخست از برخی از مقالات او در یغما نیروی قلم و هم شجاعت اخلاقی او را دریافتم، اما هر بار که اثر تازه ای از او خواندم، دیدم هنوز همۀ ابعاد هنر او را به تمامی درنیافته ام. هنرش در نویسندگی چنان نبود که به کوشش برای کسی حاصل شود، چنان که تا کنون من اثری ندیده ام که از عهدۀ پیروی از سبک او برآمده باشد.)) به نقل از مجلۀ ایران شناسی (مریلند، آمریکا)، شماره یک، سال هفتم، بهار١٣٧٤.
اینچنین شخصیتی را که در کشورهای دموکراسی جهان بالاترین تقدیرها را نثارشان می کردند و بزرگترین جوایز را نصیبشان می کردند، در آستانه ی نوورز ١٣٧٣ ربودند و بوسیله ی آدمهای رذلی مانند حسین شریعتمداری و سعید امامی که از بی فرهنگترین وجنایتکارترین آدمهای تاریخ ایرانند، شکنجه کردند. آنگاه به خیال خود خواستند که وی را بوسیله ی اعترافات ساختگی، از همان جنسی که اکنون با دستگیری آزادیخواهان و منتقدانی چون عبدالله مومنی، کورش زعیم، شیوا نظر آهاری، محمد علی ابطحی و احمد زید آبادی در تلاش به دست آوردن آن هستند، در نزد مردم بدنام کنند. در مقابل، سعیدی سیرجانی در باصطلاح اعتراف نامه اش، با ظرافت قلمش و استفاده از لفظ ((بازجوی عزیز)) در باره ی شکنجه گران خود، آنها را رسواتر از پیش کرد. درمدت هشت ماه اسارت، خانواده ی سعیدی سیرجانی موفق به دیداراو نشدند و قاتلان در چهار آذرماه ١٣٧٣ مرگ وی را که گفته می شود به وسیله ی تزریق آمپول هوا صورت گرفت، اعلام کردند. جمهوری اسلامی به دلیل روشن، هرگز اجازه ی کالبد شکافی به خانواده ی سیرجانی را نداند.
امروز که جوانان و مردم آزادیخواه ایران به پا خاسته اند و شماری از بهترین فرزندان ایرانزمین قربانی ضحاک زمانه، علی خامنه ای، شده اند، این چهره ی سعیدی سیرجانی است که در آسمان سراسر ایران با سربلندی پدیدار شده است و به دلیران شهید ایران لبخند می زند؛ آری سعیدی سیرجانی اکنون ندا آقا سلطان، پریسا کلی، علی شاهدی، واحد اکبری و سایر شهیدان وطن را در آغوش گرفته است و همه ی آنها یک صدا خطاب به خامنه ای و اعوان و انصارش در نظام جمهوری اسلامی می گویند: ((بگذارید آیندگان بدانند که در سرزمین بلاخیز ایران هم بودند مردمی که دلیرانه از جان خود گذشتند و [زنانه و] مردانه به استقبال مرگ رفتند.))
ایرانیان آزادیخواه در مقابل شهامت و از خود گذشتگی سعیدی سیرجانی، محسن حدادی، فهمیه سلحشور و سایر جانباختگان گمنام راه آزادی و دموکراسی ایران سر در احترام فرود می آورد. شایسته است که هم میهنان گرامی در ایران و جهان تصویر سعیدی سیرجانی را در کنار شهیدان اخیر راه وطن در اجتماعات و راهپیمایی ها با خود داشته باشند.

جناب آقای خامنه ‏ای
پیام عتاب ‏آمیز جناب عالی را آقای صابری برایم خواند، و متاسف شدم، نه به علت این که مورد قهر ‏آن مقام معظم قرار گرفته ‏ام و به زودی امت همیشه در صحنه حزب‏ الله حسابم را خواهند رسید، که مرگ در راه دفاع از ‏حق شهادت است و ما مرگ شهادت از خدا خواسته ‏ایم. تأسف و تأثرم از پندارهای باطل خویش بود و امیدهای برباد ‏رفته ‏ام درباره سعه صدر جناب عالی و سرنوشتی که ملت ایران در دوران رهبری شما خواهند داشت.‏بگذریم از لحن توهین ‏آمیز پیام که حتی قاصد را شرمنده کرده بود و از هر مسلمان با تقوایی بعید می‏نمود تا چه رسد ‏به رهبر مسلمانان جهان. حیرتم از این است که جناب عالی به استناد کدامین سند و قرینه و امارت مرا مرتد قلمداد ‏کردید و نامعتقد به اسلام. اگر مستند به نوشته‏ های من است ای کاش موردش را مشخص می فرمودید، و اگر مبتنی بر ‏واردات غیبی است و اشراف بر ضمایر که انالله و اناالیه راجعون.‏
می ‏دانم در حکومتی که مرحوم شریعتمداری با آن مقام فقاهت، مهندس بازرگان با آن تقوای دینی و سیاسی، آیت ‏الله ‏منتظری با آن سوابق مبارزاتی دق‏مرگ و خانه‏ نشین و مطرودند، تکلیف امثال بنده معلوم است و بر ما کجا برازد دعوی ‏بی‏ گناهی.‏
و می دانم رهبر جلیل القدری که با یک نهیبش نمایندگآن مجلس اسلامی در لاک سکوت و وحشت می‏خزند، البته ‏می تواند با تیغ بیدریغ تکفیر حمله بر من درویش یک قبا آرد.‏
فرموده بودید چرا این همه مزایای حکومت اسلامی را ندیده ‏ام و به تمجید نپرداخته ‏ام. این وظیفۀ اخلاقی را شاعران و ‏نویسندگان محترمی که با چرخشی ناگهانی در سلک هواداران ولایت فقیه درآمده ‏اند بهتر و موثرتر انجام می‏دهند. ‏وانگهی رژیمی که علاوه بر فرستنده‏ های رادیویی و تلویزیونی هزاران مسجد و منبر و مجلس را در اختیار دارد، چه نیازی ‏به مدیحه ‏سرایی مطرودان دارد، به خصوص نویسنده کج‏ سلیقه‏ ای که هرگز در مدح هیچ امیر و حاکمی قلم نزده است.‏
فرموده بودید چرا در انتقاد از حکومت شاه به جزئیات اداری پرداخته ‏ام؟ از همین انتقادهای جزئی هم شرمنده ‏ام که ‏بحمدالله در این ده سال فرصت‏ شناسان حق مطلب را ادا کرده ‏اند و بر حاکم معزول تاخته ‏اند. وضع من در زمان شاه نیز ‏مانند امروزم بود. مینوشتم و چاپ می‏شد و منتشر نمی‏گشت، دیکتاتور مغرور بدعاقبت می‏پنداشت با شکستن قلمها و زجر آزادگان بر دوام حکومت خود می ‏افزاید. قطعاً مقالات سانسور شده من در بایگانی ساواک موجود است. بفرمایید ‏مطالب از ((یغما)) و ((خواندنیها)) بیرون کشیدۀ مرا در مقولۀ سیاست فرهنگی، ماجرای کاپیتولاسیون، مضحکه تغییر ‏تاریخ، شعبدۀ جشنهای شاهنشاهی به حضورتان بیاورند تا بدانید بوده ‏اند مردم از جان گذشته‏ای که به هیچ دعوی ‏مبارزه و پیوستگی به دارودسته‏ ای از بیان حقایق پروایی نداشته ‏اند.‏
اما در مورد کتابهای توقیف‏ شده بنده واقعا نمی‏دانم کجایش حمله به اسلام است یا اساس حکومت اسلامی. من ذاتاً ‏از ریا و دروغ و تبعیض و ستم متنفرم و این نفرت در نوشته ‏هایم منعکس است. اگر خدای ناخواسته همچو مفاسدی در دستگاه حکومت راه یافته است چه بهتر که مطرح گردد و علاج شود. مسالۀ اساسی در ‏حکومت حاضر این است که انتقاد از هر مسندنشین و مسئولی حمل بر ((زیرسوال بردن رژیم)) می‏شود و لطمه ‏زدن به اساس اسلام، و بهانه‏ ای برای سرکوبی و اختناق و نتیجه‏ اش همین که می‏بینیم. من به آنچه در کتابهای توقیف ‏و خمیر شده ‏ام نوشته ‏ام عمیقاً اعتقاد دارم و در هر محکمه‏ ای حاضر به پاسخ‏گویی ‏ام. اگر واقعا خلاف اسلام یا حکومت ‏واقعی اسلامی است، چرا بدین شیوه ‏های غیر اخلاقی با من رفتار می‏کنند. مگر مملکت قانون ومحکمه ندارد؟
جناب آقای خامنه ‏ای توقع مردم مسلمان ایران از حکومت اسلامی جز اینهاست که می‏کنند. در رژیم کمونیستی تکلیف ‏خلایق معلوم است. همه فضایل و امتیازات در نیروی کار مفید افراد ملت خلاصه می‏شود و مناصب و مقامات در دست ‏طبقه کارگر است و استبداد کارگری حاکم بر جامع. در ممالک سرمایه ‏داری تمول و درآمد بیشتر ضامن قدرت اجتماعی ‏است و سرنوشت مردم در قبضه کسانی که به هر شیوه و از هر طریق صاحب آلاف و الوفی شده ‏اند. اما در حکومت ‏اسلامی ضابطه چیست؟ آیا فضایل منحصر به نماز و دعای بیشتر است و روزه طولانی‏تر و سجده غلیظ تر و لقب حاجی ‏و انبوهی محاسن و کلفتی دستار و دعوی بسیار، یا به حکم آیه کریمه ان اکرمکم عندالله اتقیکم، فضیلت افراد محصول ‏تقرب به حق است و قرب یزدان در گرو تقوی؟
اگر چنین است اجازه فرمایید بی‏ هیچ ملاحظه و پروایی عرض کنم بسیاری از اعمال سران حکومت خلاف تقواست. این ‏را به تجربه شخصاً دریافته‏ ام و اثباتش اگر خواستید آسان است. بگذریم از دو سال اول که نابسامانی ها جواز ‏آشفته‏ گویی ها و آشفته ‏کاریها بود، در همین چندماه اخیر، بزرگانی که در خبرنامه ‏ها و جراید مرا عضو حزب توده و خدمتگزار ‏شاه و مامور ساواک معرفی کردند، هم از معصیت سنگین بهتان باخبر بودند و هم از نحوۀ زندگی و خلق ‏و خوی من. به ‏فرض این که با گذشته زندگی بنده آشنایی نداشتند به فیض مقام و موقعیت خویش می‏توانستند از دستگاه اطلاعاتی ‏کشور جویای سوابق شوند و آن گاه دست به قلم ببرند، یا کسانی را مامور که مزاحمت هایی از قبیل سنگ‏ پراندن و ‏شعارنویسی بر در و دیوار خانه‏ ام کنند.
جناب آقای خامنه‏ ای، بنده به خلاف حکم قاطع شما، مسلمانی صافی اعتقادم، و به دین و عقیده ‏ام مباهات می‏کنم. هیچ ‏ابله مخالف اسلامی نمی‏آید پانزده سال عمر خود را صرف تصحیح و چاپ مفصل‏ترین تفسیر قرآن کند. کسی که به ‏اسلام بی ‏اعتقاد است، با چه انگیزه ‏ای قصیدۀ ((این بارگه که پایه‏ اش از عرش برتر است)) را تقدیم آستانه قم می‏کند؟ ‏کسی که دلبستۀ اسلام نیست در شرایط حاضر خاموش می‏ نشیند تا به نام مقدس اسلام هر ناروائی بر مردم تحمیل ‏شود و اساس اعتقادشان متزلزل گردد.
جناب آقای خامنه‏ ای، من بیش از هر مسلمان متعصبی با سلطه و نفوذ اجانب به هر صورت و در هر مرحله اعم از ‏شرقی و غربی در وطن عزیزم مخالفم، و بیش از بسیاری از مدعیان به حقانیت شریعت مقدس اسلام معتقد. به هیچ حزب و ‏دسته و گروهی نه در گذشته بستگی داشته‏ ام و نه بعد از این می توانم داشته باشم. اگر هوس جاه و منصب داشتم ‏در سال ٥٧ دعوت وزارت را با سرعت و صراحت رد نمی کردم، و اگر در طمع مال و منال بودم مجبور نمی ‏شدم درین ‏سالهای پیری و ممنوع‏ القلمی خانه مسکونیم را که تنها مایملکم در پهنه جهان بود بفروشم و صرف معاش کنم. ‏آدمیزاده‏ ام آزاده ‏ام و دلیلش همین نامه، که در حکم فرمان آتش است و نوشیدن جام شوکران، بگذارید آیندگان بدانند که ‏در سرزمین بلاخیز ایران هم بودند مردمی که دلیرانه از جان خود گذشتند و مردانه به استقبال مرگ رفتند.‏
با تقدیم احترام – سعیدی سیرجانی